gelezen: Matt Thorne: Prince

Ik heb de biografie van Prince door de Britse journalist Matt Thorne gelezen, een boek uit 2008. (Bestel het boek hier.) Het is een uitgebreide en gedetailleerde trip door de carrière van de popster. Een boek dat Prince laat zien als een workaholic en een supercreatieveling, die naast werk voor eigen albums ook nog een ontzaglijke hoeveelheid muziek voor anderen maakte. Maar helaas is het boek niet goed geschreven.

Matt Thorne heeft de curieuze keuze gemaakt om het werk van Prince te analyseren vanuit zijn songteksten, vanuit de onderwerpen en de thema’s die Prince in zijn teksten laat voorbijkomen. Merkwaardig, omdat Prince eerder zal onthouden worden voor het muzikale, zijn hits, zijn gitaarspel en all-round-talent als muzikant, zijn live-optredens, zijn ‘superstergehalte’, enfin eigenlijk alles behalve zijn songteksten.

Bovendien maakt Matt Thorne geen verhalen. Hij bespreekt nummers en albums, vergelijkt, beoordeelt, maakt oneindige analyses maar slaagt er met de onuitputtelijke hoeveelheid Prince-materiaal nauwelijks in een verhaal te vertellen dat boeit.

Door zijn nadruk op de songteksten negeert hij vaak essentiële stukken van Princes biografie: zo skipt hij de bouw van het studiocomplex Paisley Park volledig. Plots staat het gebouw er. Het succes van de film Purple Rain beschrijft hij nauwelijks, terwijl dat toch erg bepalend was voor zijn carrière. We komen bijna niets te weten over de relaties van Prince, over zijn familie, over zijn leven naast de muziek (als dat er al was).

Het boek geeft gelukkig wél zin om het oude werk van Prince opnieuw op te pikken en te herbeluisteren, of vaak: onbekende nummers te gaan opzoeken. Het boek is een gespecialiseerd relaas van één van de grootste popsterren aller tijden, maar zelfs als fan moet je je hier moeizaam door worstelen. Wie schrijft de ultieme biografie van Prince?

gelezen: Prince & Randee St. Nicholas: 21 Nights

‘Gelezen’ is veel gezegd, 21 Nights is vooral een fotoboek, met songteksten en gedichten van Prince én foto’s van zijn vaste fotografe Randee St. Nicholas. Op de kaft wordt het een full-color photographic essay genoemd, wat dat ook moge betekenen.

In 2007 heeft Prince 21 avonden opgetreden in de O2 Arena in Londen, een legendarische reeks van uitverkochte concerten. Prince verbleef toen in The Dorchester in Londen. Dat hotel is eigendom van de sultan van Brunei, een man die naar verluidt 7000 luxewagens bezit en jaren geleden de sharia invoerde in zijn minilandje. Hij is dus officieel niet dol op kleine mannetjes op hoge hakken die met een falsetstem “But you’re such a hunk. So full of spunk. I’ll give you head. ’Til you’re burning up. Head. ’Til you get enough” gillen.

Maar de sultan zat in zijn eigen paleis in Brunei, en daarom mocht Prince in de suite. Of Prince daar veel tijd doorgebracht heeft, is de vraag. Na zijn geplande concerten in de O2 Arena heeft hij nog diverse nachtelijke aftershows gespeeld in de Indigo club naast de arena.

Fotografe Randee St. Nicholas heeft portretten gemaakt van Prince en zijn entourage in de O2 Arena en in The Dorchester. De foto’s tonen een gestileerde Prince in zijn hotelkamer en ’s nachts buiten op straat. Het zijn geen real life-foto’s; iedereen is geschminkt en gestyled, alles is geposeerd, met zelfs sexy kamermeisjes in jaretellen. Er staan slechts enkele (live) podiumfoto’s in het boek. De gedichten in het boek zijn voornamelijk songteksten van Prince.

Het boek bevat ook een cd met live-registratie van de aftershows in de Indigo Club.

HipstamaticPhoto-606568232.372400.jpg

gelezen: Prince. The Beautiful Ones

Gekregen als kerstcadeautje en meteen uitgelezen: de zogenaamde memoires van popster Prince (maar niet echt: lees verder).

Prince besliste enkele maanden voor zijn dood in 2016 dat hij zijn memoires op papier wilde zetten. Hij zou dat doen samen met Dan Piepenbring van het literaire magazine The Paris Review. Maar toen stierf Prince, nadat hij slechts enkele kladpapiertjes had volgeschreven met een minimale aanzet tot een autobiografie.

Deze (28) bladzijden vormen de basis voor het boek The Beautiful Ones, aangevuld met oude foto’s uit het persoonlijke archief van Prince en afdrukken van songteksten.

Er zijn vier delen: over de jeugd van Prince, over de tijd dat hij zijn eerste album opnam, en dan gaat het in sneltreinvaart naar de eerste ideeën voor de film Purple Rain. Dan Piepenbring heeft enkel een inleiding bij elkaar mogen priegelen over zijn eigen (schaarse) ontmoetingen met Prince. En bij de foto’s tekstjes mogen zoeken die uit allerlei andere interviews komen. Terwijl de uitleg bij de foto’s in een soort notensysteem achteraan het boek staat.

Als autobiografie of aanzet tot memoires is het boek flauw, rommelig en teleurstellend. Wat het interessant maakt: de schat aan oude foto’s en afdrukken van zelf geschreven (song)teksten van Prince.

Intussen lees ik ook de (veel interessantere) Prince-biografie van Matt Thorne, het zot-encyclopedische Prince and the Purple Rain Era Studio Sessions 1983 and 1984 van Duane Tudahl, én vraag ik voor mijn nieuwjaar het gloednieuwe fotoboek My Name is Prince van Randee St. Nicholas.

HipstamaticPhoto-599132215.784288.jpg

de officiële website van Prince