gelezen: Erik Vlaminck: Een berg mens onder witte lakens

De schrijver verblijft in het ziekenhuis, in het bed naast hem ligt een vrachtwagenchauffeur. De man zwijgt geen moment en vertelt stukken en brokken van zijn levensverhaal. Tussenin krijgen we te lezen wat er écht gebeurd is, leren we de hoofdpersonages in zijn leven kennen, ontdekken we de dramatische gebeurtenissen die de man hebben bepaald.

Een berg mens onder witte lakens is schitterend gecomponeerd, met de eenvoud en het gemak die de meester verraden. Met een stijl en een taal die zo typerend zijn voor Erik Vlaminck, en ook hier weer zijn aandacht voor de mens die het in het leven niet getroffen heeft. Wat een mooi en pakkend boek.

Bestel het boek hier. Ik kreeg Een berg mens onder witte lakens cadeau van Erik Vlaminck toen ik hem sprak voor de podcast ‘drie boeken’.

drie boeken #81: Erik Vlaminck

“De rafelrand van de samenleving boeit mij veel meer dan de glitterkant. In de dingen die ik lees en in de dingen die ik zelf schrijf.”

LUISTER HIER NAAR DE PODCAST DRIE BOEKEN MET Erik Vlaminck.


Erik Vlaminck (1954) heeft Suikerspin geschreven (bestel hier), een schitterend boek dat Roos Van Acker in deze podcast in de meest plastische bewoordingen aanprees. Hij is ook de man achter Dikke Freddy, een fictieve figuur over wie hij al meer dan 25 jaar columns schrijft. Daarnaast schreef hij nog romans, novelles, theaterteksten, gedichten en columns. Zijn recentste roman heet: Een berg mens onder witte lakens. Hij schreef ook een roman die pas na zijn dood mag verschijnen. Waarom dat zo is, dat vraag ik hem op het einde van deze aflevering.

Erik Vlaminck woont in Borgerhout, maar we hadden afgesproken in zijn schrijfhuis, een oude boswachterswoning in Westmeerbeek bij Hulshout. Een schrijfhuis waar hij nooit schrijft, maar dat legt hij zometeen zelf uit. We gingen buiten zitten, op het terrasje, koffie erbij, met uitzicht op een grote vijver, een oude turfwinning.

In ons gesprek vertelt hij over zijn boekenkast met 1000 boeken, over zijn inspiratie voor het schrijven, dat hij in zijn leven een aantal jobs gedaan heeft specifiek met de bedoeling om inspiratie op te doen. Hij spreekt over de fanclub van schrijver Joseph Roth en wat die precies doet.

Veel luisterplezier met de drie boeken die je moét gelezen hebben volgens Erik Vlaminck.

Deze aflevering start met het begin van de roman Suikerspin.

de boekenkast van Erik Vlaminck

LUISTER HIER NAAR DE PODCAST DRIE BOEKEN MET ERIK VLAMINCK.

Abonneer je hier nu gratis op de podcast

of via Spotify


“Ik heb veel mensen uit De knetterende schedels gekend. En dan die verhalen lezend, zeg ik: Roger Van de Velde heeft dat fantastisch gedaan.”

1. Roger Van de Velde: De knetterende schedels. Bestel hier (affiliate)


“Ahmet Altan heeft dit boek in de cel geschreven. Het is buitengesmokkeld door zijn advocaat.”

2. Ahmet Altan: Ik zal de wereld nooit meer zien. Aantekeningen uit de gevangenis. Bestel hier (affiliate)

Noot: enkele dagen na ons gesprek werd Ahmet Altan vrijgelaten uit de gevangenis.


“Op Theater aan zee in Oostende is er een jaarlijkse bijeenkomst van het Joseph Roth genootschap. Er is een lezing, en daarna gaan we naar Hotel du Parc waar hij heel veel gezeten en heel veel gedronken heeft.”

3. Joseph Roth: Job. Bestel hier (affiliate)


LUISTER HIER NAAR DE PODCAST DRIE BOEKEN MET ERIK VLAMINCK.

en abonneer je hier gratis op de podcast

Luister hier via Spotify


De andere auteurs en boeken waarover we het tijdens ons gesprek hadden:

-Erik Vlaminck: Suikerspin. Bestel hier (affiliate)

-Erik Vlaminck: Dikke Freddy in het zilver. Bestel hier (affiliate)

-Erik Vlaminck: Een berg mens onder witte lakens. Bestel hier (affiliate)

-Willem Elsschot

-Ellen Van Pelt: Deze wereld is geen ergernis waard. Biografie Roger Van de Velde. Bestel hier (affiliate)

-Roger Van de Velde: Galgenaas

Fikry El Azzouzi

-Stijn Streuvels 

-Erik Vlaminck: Het schismatieke schrijven

-Vlaamse filmpjes (boekenreeks)

-Els Beerten 

Bart Moeyaert 

-Anne Provoost

-Gerard Reve

-Ahmet Şik

-Joseph Roth: Radetzkymars

-Stefan Zweig 

-Ahmet Altan: De Secretaris

-Erik Vlaminck: Langs moederszijde

-Erik Vlaminck: Langs vaderszijde

-Erik Vlaminck: Langs schrijverszijde


Links:

-Erik Vlaminck bij Uitgeverij Vrijdag

-podcast drie boeken met Roos Van Acker

PEN Vlaanderen

Tutti Fratelli

“Heel veel boeken heb ik op de trein geschreven. Ik neem vanuit Aarschot dan de trein naar de verste plek die je kan bedenken: Virton, Welkenraedt, Poperinge.”


Redactie voor deze podcast: Katoo De Langhe

Muziek onder deze podcast: Stoned by Alexander Nakarada | https://www.serpentsoundstudios.com  Music promoted by https://www.free-stock-music.com   Attribution 4.0 International (CC BY 4.0)   https://creativecommons.org/licenses/by/4.0/

gelezen: Erik Vlaminck: Suikerspin

Gelezen op aanraden van Roos Van Acker in de podcast drie boeken: Suikerspin van de Vlaamse schrijver Erik Vlaminck.

Suikerspin vertelt het verhaal van een Vlaamse kermisfamilie van eind 19de eeuw tot nu. Centraal staat Arthur Van Hooylandt, uitbater van een kindermolen. In het begin van de 20ste eeuw trok zijn grootvader Jean-Baptist de kermissen rond met een barak waarin hij ‘menselijke fenomenen’ tentoonstelde, onder wie de Siamese tweeling Joséphine en Anastasia. We volgen het leven van de kermisuitbaters, de opkomst van de cinema, de miserabele omstandigheden, het misbruik dat nauwelijks in vraag werd gesteld.

Suikerspin is een absoluut meesterwerk: intens, vol bravoure, schitterend geschreven, magistraal gecomponeerd. Ontroerend, grappig, bijtend, snoeihard. Met een parade aan onvergetelijke hoofdfiguren. Suikerspin is: een ongelooflijk boek. Waarbij je tijdens het lezen verbijsterd aan de schrijver wil vragen: hoe durf je? Hoe durf je dit schrijven? Wat een boek. Wat een belevenis.

“‘Wijven zijn crapuleuze serpenten. Van ’s morgens vroeg tot ’s avonds laat en als het moet desnoods ook in het midden van de nacht doen ze niks anders dan in volle toerekeningsvatbaarheid kuren uithalen om venten volslagen hoorndol en ziekelijk hitsig te maken en dus lopen ze rond met kilo’s schmink en andere dwaze prullen om hun vel te maskeren en paraderen ze in frullekes van kleren waar ge de spleet van hun bruine tetten in kunt zien terwijl ze boven op hun kop een criminele zonnebril in hun haar hebben gestoken, ook als ’t regent of als ’t donker is.'” (p. 13)

Luister hier naar Roos Van Acker die Suikerspin koos als één van de drie boeken die je volgens haar moet gelezen hebben. Eerder las ik van Erik Vlaminck Dikke Freddy in het zilver en Het schismatieke schrijven.

gelezen: Erik Vlaminck: Dikke Freddy in het zilver

Ik begrijp niet hoe het is kunnen gebeuren, maar ik heb nu pas Dikke Freddy leren kennen. Na meer dan 25 jaar. Niet te vatten, niet te snappen, maar het is zo. Ik leg er mij bij neer, ik kan niet anders.

Ik heb het verzamelboek Dikke Freddy in het zilver gelezen, een bundeling van zogenaamde brieven die Dikke Freddy tussen 1993 en 2018 geschreven heeft aan talloze hooggeplaatste personen in ons land. Dikke Freddy is een fictieve figuur uit de koker van schrijver Erik Vlamink. Als werkloze, dakloze, kansarme man (Dikke Freddy bedoel ik) leeft hij afwisselend op straat, in een instelling, in de gevangenis of in een daklozencentrum; tussendoor brengt hij graag tijd door in lokale drankgelegenheden.

In zijn hilarische, stekende en ontroerende brieven aan burgemeesters, aan de voorzitter van het OCMW, aan ministers en politiecommissarissen klaagt hij mistoestanden aan, maar doet hij ook suggesties om het beleid te verbeteren en vooral meer rekening te houden met hemzelf en zijn collega-minderbedeelden. Hij rekent alle geldbedragen uit de krant steevast om in maanden leefloon en doet allerlei voorstellen waarmee de bevoegde instantie hem van zijn openstaande schulden kan verlossen.

Patrick Janssens wordt ‘burgemeester van Antwerpen en Berendrecht’ genoemd, een brief aan De Lijn begint met: ‘Aan de eigenaars van de firma De Lijn’. De brieven gaan over de prijs van de vuilniszakken, de verplichting om spaarlampen te gebruiken en de toestand van de openbare toiletten in de stad.

Dikke Freddy vraagt zich af of een deel van het geld voor het traceren van ooievaars niet beter gebruikt kan worden om het leefloon op te trekken. Waarom er massaal drinkwater wordt aangevoerd voor de eendjes in de leeggelopen vijver van het stadspark van Antwerpen, terwijl tegelijk het drinkwater wordt afgesloten van arme sukkelaars die hun rekening niet kunnen betalen. Aan Philippe De Backer, die toen verantwoordelijk was voor fraudebestrijding en aangekondigd had malafide louche winkels in de steden onder handen te nemen, schrijft hij opgelucht te zijn dat ze eindelijk Ikea gaan aanpakken, het bedrijf dat elk jaar miljoenen winst maakt maar geen belastingen betaalt.

Elke brief is tegelijk grappig en hartverscheurend. Ik heb het hele boek door hardop gelachen, terwijl tegelijk de schrijnende situatie van minderbedeelden keihard binnenkomt. Dikke Freddy is geweldig. Wat een held. Wat een ontdekking. Verplichte lectuur. Ik meen het.

Ik kocht dit boek in boekhandel Het Paard van Troje in Gent. Eerder las ik van Erik Vlaminck Het schismatieke schrijven. Volg mijn leesavonturen ook op Goodreads.

gelezen: Erik Vlaminck: Het schismatieke schrijven

In Het schismatieke schrijven uit 2005 vertelt Erik Vlaminck het verhaal van Stanny Van Stokken, een werkloze sukkelaar die op vroege leeftijd zijn moeder verloor. Hij krijgt onverwacht een grote erfenis en koopt een villa. Maar twee jaar later treffen we hem in een psychiatrische inrichting, waar de behandeling slecht is, en waar ondermeer ene Erik werkt. (Erik Vlaminck werkte zelf jarenlang in een psychiatrische instelling.)

De vertelling van Erik Vlaminck is meeslepend, zijn Vlaams is meesterlijk, hij neemt het in zijn schrijven op voor de kleine man, de volkse dorpeling en de minder bedeelde. Het schismatieke schrijven is het laatste deel van een zesdelige romancyclus die begon met Quatertemperdagen.

Erik Vlaminck is een schrijver die sinds 1976 op constant hoog niveau publiceert maar die nooit de grote roem kreeg zoals sommige van zijn collega’s, wellicht onterecht. Hij is behalve auteur ook voorzitter van PEN Vlaanderen, een vereniging die opkomt voor auteurs die bedreigd of vervolgd worden omwille van wat ze schreven.

Erik Vlaminck noemt in Het schismatieke schrijven ook Roger Van de Velde, die in het merkwaardige boek De knetterende schedels schreef over dezelfde psychiatrische instelling.

“En daar komt bij, schone meneer, ge hebt het mij zelf gezegd, dat ge daar in dat zothuis zijt gaan werken om gedachten op te doen om boeken te kunnen schrijven. Om dat spel daar af te kijken. En om dan beroemd te worden gelijk Lowieke Boon, vuil Lowieke zelf. En ondertussen hebt ge daar, terwijl ge er nog geld mee verdient ook, een van uw vrienden mee de dieperik in geholpen. Ik kijk er kolossaal naar uit, naar het boek dat ge daarover gaat schrijven.” (p. 145)

Ik kocht Het schismatieke schrijven tweedehands in boekhandel Limerick 2.1 in Gent.

Roos Van Acker koos Suikerspin van Erik Vlaminck als één van haar drie boeken in de gelijknamige podcast.