gelezen: Jenny Offill: Weersverwachting

Ik heb Weersverwachting gelezen, de derde roman van de Amerikaanse schrijfster Jenny Offill. Aangeraden door zowel Joke Devynck als Liesa Naert in de podcast drie boeken.

Het hoofdpersonage heet Lizzie en werkt in een universiteitsbibliotheek. In het boek lees je haar gedachten: beschrijvingen, losse indrukken, soms piekerend, soms los van enige context, maar samen vormt het wel een verhaal. Vooral de vorm is opvallend: korte paragraafjes die voelen alsof ze op een clou moeten eindigen, maar er is geen clou.

Een nieuwe cursist in de meditatieles vertelt een verhaal over zijn bezoek aan een klooster. Hij zegt dat de sfeer onvoorstelbaar was, zoiets had hij nog nooit meegemaakt. Margot kijkt hem aan. ‘Alleen de mensen die het klooster bezoeken voelen iets. De mensen in het klooster voelen niets’, zegt ze. Ik kan er niets aan doen. Ik moet lachen. ‘Rechtop zitten’, zegt ze tegen me, en haar stem is als een puntige stok.” (p. 50-51)

Ze vertelt over de mensen die ze ziet op haar werk, over het gezinsleven, haar zoon Eli, haar man Ben, haar broer Henry die komt inwonen nadat hij vader is geworden en uit elkaar is gegaan met zijn vriendin.

Langzaam schemert de thematiek van het boek door: een vrees voor een apocalyptische toekomst waarin een groot deel van de aarde onleefbaar wordt en alleen enkele rijken overleven. Er komen preppers ter sprake, mensen die zich klaarmaken voor een naderende ramp. Er zijn discussies over wat de veiligste plek op aarde is als de rampspoed zich afspeelt. Er zijn verkiezingen. Er wordt een autoritaire leider verkozen.

Weersverwachting is een fascinerend boek van een geweldige schrijfster en een bijzondere stem. Het is mijn eerste Jenny Offill-ervaring.

Opmerking: de tekst op de achterflap is een heldere, logische weergave van de ‘verhaallijn’ van het boek. Terwijl die voor mij liever ontstaat tijdens het lezen, en zelfs achteraf nooit zo duidelijk (en eenduidig) is als de korte inhoudelijke samenvatting achteraan. Ik vind het dus zonde om de achterflap te lezen vòòr het boek, een jammere verenging van de leeservaring. Groetjes.

HipstamaticPhoto-611395285.959560

Joke Devynck over Jenny Offill

Liesa Naert over Jenny Offill

gelezen: Elena Favilli en Francesca Cavallo: Bedtijdverhalen voor rebelse meisjes

Een boekentip voor wie een dochter heeft. Voorgelezen aan mijn eigen dochter Roos (7): Bedtijdverhalen voor rebelse meisjes, een boek vol levensverhalen van zelfstandige/rebelse vrouwen van vroeger en nu.

Met ondermeer Florence Nightingale, Frida Kahlo, Malala Yousafzai, Virginia Woolf, Venus en Serena Williams en Michelle Obama. Maar ook de Syrische vluchtelinge en zwemster Yusra Mardini, Margaret Thatcher, de Amerikaanse rechter bij het hooggerechtshof Ruth Bader Ginsburg en architecte Zaha Hadid.

Een verrassend en inspirerend boek over honderd dappere vrouwen, doorzetters die zich niet neerleggen bij de status quo, en emancipatie toen dat woord nog niet bestond. Om jonge meisjes (en oude vaders) te leren dat alles mogelijk is.

Ons aangeraden door Heidi Lenaerts. Danku Heidi.

HipstamaticPhoto-611238090.450640

drie boeken #27: Lisette Ma Neza

“De scherpte waarnaar ik zoek, zit vooral in: diep in jezelf graven en daarover schrijven zonder schaamte.”

Lisette Ma Neza (1997) komt uit Nederland en is slam poet. Ze was Belgisch kampioen slam poetry in 2017 en studeerde film in Brussel.

We hebben met elkaar gepraat tijdens de coronacrisis. Zij zat bij haar ouders in Breda, ik in Gent. Ons gesprek ging over opgroeien met boeken en verhalen, over boeken waarin je jezelf herkent, en over haar eerste dichtbundel die ze uitbracht toen ze nog superjong was.

Veel luisterplezier met de drie boeken die je moét gelezen hebben volgens Lisette Ma Neza.

Luister hier naar de podcast Drie boeken met Lisette Ma Neza.

of abonneer je hier gratis op de podcast

of via Spotify

Lisette Ma Neza.JPG

1. Radna Fabias: Habitus

9200000086441012.jpg

“Ik heb heel mijn leven het gevoel gehad dat ik boeken heb gelezen die ik wel heel interessant vond en waar ik heel veel uit heb geleerd, maar die nooit over mij gingen, waarin ik mijzelf nooit las, en ik had ook niet het gevoel dat dat bestond. Maar toen ik Americanah las, was het de eerste keer dat ik besefte: je kan een boek lezen en jezelf daar helemaal in herkennen.”

2. Chimamanda Ngozi Adichie: Americanah

9200000065775971.jpg

3. Rainer Maria Rilke: Letters to a young poet

1001004011762462.jpg

Luister hier naar de podcast Drie boeken met Lisette Ma Neza.

of abonneer je hier gratis op de podcast

De andere auteurs en boeken waarover we het tijdens ons gesprek hadden:

-Trude de Jong: Lola de Beer

-Verhalen van de spin Anansi

-Sanne de Bakker: Theateracademie.nl

-Carmien Michels (slam poet)

-Lisette Ma Neza: Gevoel, gedachten, gebeurtenis

-Lisette Ma Neza: Adem me

-Lisette Ma Neza: Niets is minder waar

Connie Palmen: De wetten

-Babs Gons: Hardop

-Bernardine Evaristo: Girl, Woman, Other

-Gloria Wekker: Witte onschuld

-Bell Hooks: All About Love. New Visions

-Margaret Atwood: The Handmaid’s Tale

“Mijn eerste dichtbundel werd thuis gevierd met taart en kinderchampagne.”

Links:

Lisette Ma Neza op facebook

Redactie voor deze podcast: Katoo De Langhe

Muziek onder deze podcast: Stoned by Alexander Nakarada | https://www.serpentsoundstudios.com   Music promoted by   https://www.free-stock-music.com   Attribution 4.0 International (CC BY 4.0)   https://creativecommons.org/licenses/by/4.0/

gelezen: Phil Knight: Shoe Dog

Toen ik vierentwintig was had ik een Gek Idee en op een of andere wijze besloot ik – ondanks dat ik misselijk was van die existentiële angst, angst voor mijn toekomst en twijfel aan mezelf, zoals alle jonge mannen en vrouwen van halfweg de twintig – dat de wereld gemaakt is van absurde ideeën. De geschiedenis is een lange processie van absurde ideeën. De dingen waar ik het meest van hield – boeken, sport, democratie, vrij ondernemerschap – zijn allemaal als absurde ideeën begonnen.” (p. 15)

Shoe Dog is het verhaal van Phil Knight, de oprichter van schoenenmerk Nike. Hij vertelt hoe hij als hardloopfanaat in de jaren 60 het gekke idee had om Japanse loopschoenen te introduceren in de Verenigde Staten. Zijn bedrijfje heette eerst Blue Ribbon en werd later omgedoopt tot Nike. Het logo, de wereldberoemde swoosh, kwam van een stagiaire.

Het is een klassiek Amerikaans succesverhaal. Van rags to riches. Van de kelder van Phil Knights ouderlijk huis die vol schoendozen stond tot het gigantische Nike-wereldhoofdkwartier in Beaverton, Oregon. Met veel smakelijke details beschrijft Knight zijn levensverhaal, gestuwd door zijn passie voor loopschoenen en zijn wil om een mooi bedrijf te maken en daarvan nooit de controle op te geven.

Hij beschrijft de revolutionaire aanpassingen die ze aanbrachten aan de loopschoen. En vertelt over de ontelbare moeilijkheden die hij ondervond om zijn bedrijf overeind te houden: problemen met banken, met hun eerste Japanse leverancier, met de Amerikaanse douane. En vooral: het probleem hoe ze aan de steeds stijgende vraag konden blijven voldoen.

Shoe Dog is een boek dat je aanzet om groots te denken en je passie te volgen, welke moeilijkheden er ook op je pad komen. Het werd mij aangeraden door Erwin Deckers in de podcast ‘drie boeken’. De aflevering komt binnenkort online.

HipstamaticPhoto-610802186.203441.jpg

Bezonken rood – coronadagboek 3

Het boek ligt rood te blinken in de avondzon. Met letters die diep in de rode kaft zitten. Er is een rood leeslint, ook de zijkant van de bladzijden is rood. Voor mij ligt de 50ste druk van Bezonken rood van Jeroen Brouwers, een jubileumeditie. Uitgegeven omdat Brouwers net 80 jaar is geworden. En een coronacadeautje van mezelf voor mezelf.

Achteraan zit een gebonden miniboekje met een ‘eenmalig nawoord’, waarin Brouwers nog maar eens wijlen Rudy Kousbroek de huid volscheldt. De Nederlandse schrijver-journalist heeft het vier decennia geleden aangedurfd om Bezonken rood minachtend af te doen als een waardeloos geschrift dat literair niets voorstelt en historisch de bal compleet misslaat. Had hij nog geleefd, hij deed het in zijn kousenbroek van de schrik nu Brouwers het wéér op hem gemunt heeft. Niemand komt ongeschonden uit een confrontatie met Jeroen Brouwers. Rudy ligt bloedend te stuiptrekken op de mat. Rudy Kousbroek wordt door Brouwers “bijvoegselgoeroe van NRC Handelsblad” genoemd en elk frutseltje van zijn redenering wordt genadeloos door de Brouwersmolen gedraaid tot er enkel een kwakje troosteloze drab overblijft.

Brouwers doet het voelen alsof Rudy in 2010 eenzaam en droevig gestorven is, tot op het bot gekleineerd en uitsluitend herinnerd om zijn dramatisch verkeerde inschatting van de grandioze klassieker Bezonken rood. Als vorm van ultieme vernedering weigert Brouwers in het nawoord zijn familienaam te noemen en staat er consequent “Rudy K”.   Arme, arme Rudy. De polemische Brouwers blijft even briljant als de romanschrijvende. Ik had het er met Stijn De Paepe over in de podcast ‘drie boeken’.

Niet dat ik nog geen exemplaar van Bezonken rood bezat. Ik heb het boek de afgelopen twintig jaar minstens vijftien keer gekocht en verschillende keren cadeau gedaan aan cultuurbarbaren die het meesterwerk van de meester nog niet bleken gelezen te hebben. Maar deze jubileumeditie moest ook in mijn boekenkast. Mijn exemplaar is gearriveerd twee dagen vòòr moederdag 2020. Een stukje uit het begin:

In deze periode stierf opeens mijn moeder. Ze had best nog tien jaar kunnen leven, ze zou ook tien jaar geleden al kunnen zijn gestorven.
Men vond haar in de vroege ochtend van dinsdag 27 januari dood op de vloer van het appartement in het bejaardentehuis dat ze de laatste tijd bewoonde.
Ik zou het adres waar ze woonde niet weten te vinden, ik weet ook niet hoe ze woonde, – ik kan mij niet herinneren hoe lang het geleden is dat ik haar voor het laatst heb gezien.” (p. 9)

Brouwers’ recentste roman Cliënt E. Busken is verbluffend. Maar Bezonken rood is het boek dat op mij meer indruk gemaakt heeft dan alles wat ik ooit las. Gelukkige verjaardag Bezonken rood. Gelukkige verjaardag Jeroen Brouwers.

hier is de vijftigste druk. Ik ben er triomfantelijk trots op.” (Eenmalig nawoord p. 13)

HipstamaticPhoto-610630791.871556.JPG

drie boeken #26: Steven Van Watermeulen

“Mijn echtgenoot is schrijver Oscar van den Boogaard. Never a dull moment. Na 20 jaar nog steeds niet.

Steven Van Watermeulen (1968) is acteur en regisseur. Hij werd geboren in Eeklo in Oost-Vlaanderen. In 2001 kreeg hij de Louis d’Or voor zijn rol in De Wespenfabriek van het RO Theater. Hij is nu als acteur verbonden aan ITA (Internationaal Theater Amsterdam), geeft les theater en theaterregie en is regelmatig te zien in series op televisie.

Ik heb Steven Van Watermeulen tientallen keren aan het werk gezien in het theater, recent nog in de bekroonde voorstelling Een klein leven van Ivo Van Hove. Hij is één van de meest indrukwekkende acteurs van de lage landen, gezegend met een schitterende stem en een prachtige uitspraak van het Nederlands.

We hebben gepraat over boeken, lezen en theater maken. Over de merkwaardige eerste ontmoeting van Steven Van Watermeulen met zijn man, schrijver Oscar van den Boogaard. Over wat samenleven met een schrijver doet met een mens, en waarom hij het aandurft om als één van de drie boeken die je moét gelezen hebben, een boek van zijn eigen man te kiezen.

Ons gesprek is opgenomen midden in de coronacrisis, dus op afstand. Steven zat in zijn huis in Sint-Martens-Latem. Ik zat thuis in Gent.

Veel luisterplezier met de drie boeken die je moét gelezen hebben volgens Steven Van Watermeulen.

Luister hier naar de podcast Drie boeken met Steven Van Watermeulen.

of abonneer je hier gratis op de podcast

of via Spotify

Steven Van Watermeulen.JPG

 

“Wij zijn allemaal opgevoed met het idee dat ziekte zoveel mogelijk weg moet, maar ziek zijn kan ook een barometer zijn, iets dat je van jezelf hebt laten liggen, in je schaduwkant.”

1. Thorwald Dethlefsen, Rudiger Dahlke: De zin van ziek zijn

9200000037972247.jpg

 

“Jachthuis gaat heel diep in de moeder-zoonrelatie en hoe er tussen twee mensen een soort misbruik ontstaat.”

2. Oscar van den Boogaard: Jachthuis

9789403143002.jpg

 

“De zin Ze ontdekt de intieme eenzaamheid van haar ziel in dit boek ging bij mij als een pijl naar binnen. Ik heb die zin als een mantra een hele week herhaald. Ik had er nog nooit zo over nagedacht: dat eenzaamheid intiem kan zijn en iets kan zijn waar je zelf heer en meester over bent.”

3. Louis Couperus: De boeken der kleine zielen

9200000088374481.jpg

Luister hier naar de podcast Drie boeken met Steven Van Watermeulen.

of abonneer je hier gratis op de podcast

 

De andere auteurs en boeken waarover we het tijdens ons gesprek hadden:

-Hanya Yanagihara: Een klein leven

-Anselm Grün: Benedictijnse wijsheid voor het ware leven

-Oscar van den Boogaard: Een bed vol schuim

-Adriaan Van Dis

-Marguerite Duras

-Emmanuel Lipp: Chinchilla Song

-Pearl Sweetlife: Zeeduivel voor Amalia

Michel Houellebecq: Platform

Michel Houellebecq: Onderworpen

-Steven Van Watermeulen: Landschap tussen alles of niets

-Thorwald Dethlefsen: Esoterische psychologie

 

Links:

James Blake: Don’t miss it

ITA’s Decamerone

Steven Van Watermeulen leest Jachthuis van Oscar van den Boogaard

Oscar van den Boogaard vertelt over zijn eerste ontmoeting met Steven Van Watermeulen (Radio 1)

De voorstelling Een klein leven door ITA Amsterdam

Steven Van Watermeulen op de website van ITA Amsterdam

De website van Steven Van Watermeulen

 

“Zelf nog een boek schrijven? Ik heb een manuscript liggen zelfs. Ik denk dat ik daar ooit eens terug aan begin als ik 80 ben.” (lacht)

 

Redactie voor deze podcast: Katoo De Langhe

Muziek onder deze podcast: Stoned by Alexander Nakarada | https://www.serpentsoundstudios.com   Music promoted by   https://www.free-stock-music.com   Attribution 4.0 International (CC BY 4.0)   https://creativecommons.org/licenses/by/4.0/

drie boeken #25: Johan Stuer

“Ik vind lezen toch altijd een minder erge vorm van tijdverspilling dan televisie of een serie.”

Johan Stuer (1978) is huisdichter van het weekblad Humo en copywriter. Hij is 42 jaar, woont in Antwerpen en schrijft als Johan Sebastiaan Stuer korte hilarische gedichtjes in Humo, vaak geïnspireerd door de actualiteit.

Het gesprek ging over Gerard Reve als brenger van troost in melancholische dagen. Over humor en over het beste Russische verhaal ooit geschreven. En Johan Stuer leest op mijn vraag enkele eigen gedichtjes voor.

Deze aflevering is opgenomen in volle coronacrisis, dus op afstand. Johan zat thuis in Antwerpen, ik in Gent. Veel luisterplezier met de drie boeken die je moét gelezen hebben volgens Johan Stuer.

“Lezen is een van de enige analoge activiteiten die ik beoefen.

Luister hier naar de podcast Drie boeken met Johan Stuer.

of abonneer je hier gratis op de podcast

of via Spotify

Johan Stuer.jpg

 

“Een Reve-periode begint meestal in een periode waarin ik er mentaal minder aan toe ben. Ik put altijd veel troost uit zijn werk.”

1. Gerard Reve: Nader Tot U

9200000057137954.jpg

 

“Dostojevski heeft gezegd dat het kortverhaal De mantel ten grondslag ligt aan zowel alle Russische literatuur die erna is gekomen.”

2. Nikolaj Gogol: Petersburgse Verhalen

Petersburgse-verhalen.jpg

 

“Ik denk dat ons land niet al te veel genieën telt. Maar Kamagurka is wat mij betreft een genie. En een internationaal fenomeen.”

3. Kamagurka: The Holy Kama

frontImagesLink.jpg

Luister hier naar de podcast Drie boeken met Johan Stuer

of abonneer je hier gratis op de podcast

 

De andere auteurs en boeken waarover we het tijdens ons gesprek hadden:

-Johan Sebastiaan Stuer: 100 vet vrolijke verzen

-Henny Vrienten

-Anneleen Van Offel: Hier is alles veilig 

-Jeroen Brouwers: Cliënt E. Busken

-Willem Frederik Hermans: Nooit meer slapen

-Willem Frederik Hermans: De tranen der acacia’s

-Willem Frederik Hermans: Herinneringen van een engelbewaarder

-Gerard Reve: Op weg naar het einde

-Gerard Reve: De avonden

-Gerard Reve: Werther Nieland

-Gerard Reve: Brieven aan Simon C.

-Gerard Reve: Brieven van een aardappeleter

-Gerard Reve: Pleitrede Voor Het Hof

-Nop Maas: Gerard Reve. De kroniek van een schuldig leven

-Willem Frederik Hermans & Gerard Reve: Verscheur deze brief! Ik vertel veel te veel

Erwin Mortier: Avonden op het landgoed

-Nikolaj Gogol: Dode Zielen

-Franz Kafka

-Nikolaj Gogol: De mantel

-Fjodor Dostojevski

-Vladimir Nabokov: Nikolai Gogol

Virginia Woolf

-J.M.H. Berckmans: Verhalen uit de Grauwzone

-Maarten Biesheuvel

Arnon Grunberg

-Gummbah

-Geert Mak

“Blijkbaar zijn al mijn helden nogal tragische figuren.”

 

Links:

Johan Stuer op instagram

Johan Stuer op twitter

De Sprekende Ezels

Goodreads

 

Redactie voor deze podcast: Katoo De Langhe

Muziek onder deze podcast: Stoned by Alexander Nakarada | https://www.serpentsoundstudios.com   Music promoted by   https://www.free-stock-music.com   Attribution 4.0 International (CC BY 4.0)   https://creativecommons.org/licenses/by/4.0/

 

gelezen: Erwin Mortier: De onbevlekte

Ik heb het prachtige nieuwe boek van Erwin Mortier gelezen. Aangekondigd als de opvolger van zijn debuut Marcel uit 1999, gaat ook dit boek over de grootoom van het ik-personage: Marcel, die sneuvelde toen hij tijdens de tweede wereldoorlog aan de zijde van de Nazi’s tegen het bolsjewisme streed in de Oekraïne. Marcel is de jongere broer van Andrea, de grootmoeder van de ik-figuur, en ‘de onbevlekte’ uit de titel. Andrea heeft niet alleen van haar broer, maar ook van haar ouders en twee van haar kinderen (te) vroeg afscheid moeten nemen.

Ik geloof in de goedheid van God en de genade van Maria, wier naam ik had moeten dragen. De Moeder van Smarten met zeven broodmessen door Haar hart en een achtste door Haar ingewanden waarover niemand spreekt. Ik biecht en ik zwijg. Ik eet op gezette tijden en in de avond leer ik Engels uit mijn woordenboeken en mijn onrustige geheugen.” (p. 30)

De onbevlekte gaat over oud worden, tijd, langzaam weggeduwd verdriet, en het verleden dat ons niet loslaat. Geschreven in het fabelachtige Nederlands van Mortier, die met een onvoorstelbare zintuiglijkheid een beeld schept van het landelijke Vlaanderen in de vorige eeuw.

Het boek begint zo: “Vannacht heb ik gedroomd dat hij weer thuis was. Ik stond in de achterkeuken aan het fornuis. Op de pot met aardappelen danste het deksel. De kat loerde naar het spek op het aanrecht. Rond mijn kuiten jengelden mijn dochters, nijdig van de honger.” (p. 5)

Elke zin is een verrukking. Een verfijnder, sensitiever omgaan met taal vind je niet in de Nederlandse literatuur. Het schrijven van Erwin Mortier is en blijft wonderbaarlijk.

HipstamaticPhoto-609522182.456474.JPG

drie boeken #24: Frieda Van Wijck

“Mijn drie zussen en ik speelden vroeger bibliotheek voor de buurt. Ik heb nu nog oude stripverhalen waarin een sticker hangt: Bibliotheek Van Wijck.”

Frieda Van Wijck (1950) is tv-presentatrice en journaliste. Ze maakte nieuws- en entertainmentprogramma’s voor de VRT, ondermeer De Laatste Show, Panorama, Terzake, In Alle Staten, Coninx en Van Wijk, De Zevende Dag, Ten Huize van en De Klas van Frieda.

Ons gesprek ging over Bibliotheek Van Wijck, over de onverbiddelijke strijd tussen Frieda en haar man over een nieuw boek. En er is ook het moment waarop Frieda Van Wijck mij absoluut wil doen lachen met een grap van Guust Flater via de webcam.

Deze aflevering is opgenomen in volle coronacrisis, dus op afstand. Frieda Van Wijck zat thuis in Leuven, ik in Gent. Veel luisterplezier met de drie boeken die je moét gelezen hebben volgens Frieda Van Wijck.

Luister hier naar de podcast Drie boeken met Frieda Van Wijck.

of abonneer je hier gratis op de podcast

of via Spotify

Frieda Van Wijck.jpg

 

“Deze boeken zijn zo lekker omdat de sfeer zo goed beschreven is. Je bewoont een beetje de middeleeuwen als je daarin zit.”

1. Hilary Mantel: De spiegel & het licht

9789493169043_front.jpg

 

“Ik moet elke keer schateren als ik Guust Flater lees. Ik kan die lezen en herlezen en nog eens opnieuw lezen. En zeker aan te bevelen als je een licht geval van corona hebt.”

2. André Franquin: Guust Flater (stripreeks)

1001004008484865.jpg

 

3. Stefan Zweig: Mary Stuart

9789086842056_front.jpg

Luister hier naar de podcast Drie boeken met Frieda Van Wijck

of abonneer je hier gratis op de podcast

 

De andere auteurs en boeken waarover we het tijdens ons gesprek hadden:

Stefan Zweig: De wereld van gisteren 

-Paul Huybrechts, Frieda Van Wijck: Désiré Collen, biotechpionier

-Hilary Mantel: Wolf Hall

-Bill Bryson: Het Lichaam 

-Yuval Noah Harari: Sapiens

Tommy Wieringa: Dit zijn de namen

-Olga Tokarczuk: De Jacobsboeken

-Nino Haratischwili: Het achtste leven (voor Brilka)

-Charles Lewinsky: Het Lot van de Familie Meijer

-James Clavell: Shōgun

-Robbedoes (striptijdschrift)

-Willy Vandersteen: Suske en Wiske (stripreeks)

-Marc Sleen: De avonturen van Nero & co (stripreeks)

-De avonturen van Piet Fluwijn en Bolleke (stripreeks)

-Pom: Piet Pienter en Bert Bibber (stripreeks)

-Jijé: Blondie en Blinkie (stripreeks)

-Fernand Dineur: Baard en Kale (stripreeks)

-Edgar P. Jacobs: Blake en Mortimer (stripreeks)

-Claire Bretécher 

-Gérard Lauzier

-Jean-Marc Reiser

-Georges Wolinski

-Judith Vanistendael: Mikel

-Brecht Evens

-Régis Loisel & Jean-Louis Tripp: Magasin Général

-Stefan Zweig: Marie Antoinette

-Stefan Zweig: Triumph und Tragik des Erasmus von Rotterdam

-Elke Lahousse en Petra De Sutter: (Over)leven: mijn strijd als transvrouw arts en politica

-Sigmund Freud

-John Irving

-Philip Roth

-Renate Dorrestein 

-Renate Rubenstein

-Lieve Joris

Jeroen Brouwers 

-Min Jin Lee: Pachinko

-Barbara Tuchman 

-David McCullough: The Wright Brothers 

-David McCullough  – The Path Between the Seas: The Creation of the Panama Canal

-Annelies Verbeke & Klaas Verplancke: Tirol Inferno

 

Links:

Frieda Van Wijck op LinkedIn

-de podcast drie boeken met Leen Demaré

 

Redactie voor deze podcast: Katoo De Langhe

Muziek onder deze podcast: Stoned by Alexander Nakarada | https://www.serpentsoundstudios.com   Music promoted by   https://www.free-stock-music.com   Attribution 4.0 International (CC BY 4.0)   https://creativecommons.org/licenses/by/4.0/

gelezen: Cormac McCarthy: Meridiaan van bloed

Ik heb de hele paasvakantie aan dit boek besteed: de onvergetelijke roman Meridiaan van bloed (Blood Meridian) van de Amerikaanse schrijver Cormac McCarthy (No Country For Old Men, The Road). Aangeraden door muziekproducer Jo Bogaert in de podcast drie boeken.

Meridiaan van bloed beschrijft een groep Amerikanen die in de tweede helft van de jaren 1800 Indianen afslachten in de grensstreek van Mexico met de Verenigde Staten. Ze trekken rond met hun paarden en krijgen geld voor de scalp van elke Indiaan die ze gedood hebben.

Het boek volgt ‘de jongen’, ‘the kid’, een armzalige jonge recruut in de troep. De missie staat onder leiding van twee mannen: Galton en Holden.

Holden, ‘de rechter’, is een reus die volledig kaal is, hij heeft geen haartje op zijn hele lijf. Hij is een intellectueel, de morele leider van de groep. Op p. 233 zegt hij: “De oorlog is god.” Tegelijk is hij een buitenstaander. Holden is geïnteresseerd in filosofie en paleontologie. Hij spreekt verschillende talen, kan lezen en schrijven en heeft een aantekenboekje waarin hij objecten tekent en observaties noteert, terwijl rondom hem de wreedste executies plaatsvinden.

In dat bonte gezelschap zat hij als een der hunnen en toch alleen, alsof hij tot een geheel andere mensensoort behoorde.” (p. 302)

Meridiaan van bloed is een gruwelijk gewelddadig boek, een voortdurende opeenvolging van het meest bloederige geweld. McCarthy beschrijft de eenzame tocht van de mannen en tegelijk op spectaculaire wijze het machtige landschap, de bergen van de grensstreek, de dieren, de lucht, de droogte en de verzengende hitte van de woestijn. Overal is er geweld, overal schuilt het gevaar en de dood.

Op die manier maakt Cormac McCarthy komaf met elk schijntje heldhaftigheid dat eventueel nog zou hangen aan de verovering van het zogenaamde Wilde Westen. De mannen zijn armoezaaiers, zielige sukkelaars. Ze begaan wrede, nietsontziende, zinloze slachtpartijen bij grotendeels onschuldige Indiaanse gemeenschappen.

Meridiaan van bloed toont de nietige mens in het kolossale landschap, die tegelijk voortdurend op zoek is naar vernietiging, in een vreselijke, voortdurende machtsstrijd.

Wat een onvoorstelbaar, verschrikkelijk, prachtig, verpletterend boek.

Daarna ging hij zitten met zijn handen gevouwen in zijn schoot, zo te zien zeer ingenomen met de wereld, alsof hij bij haar schepping was geraadpleegd.” (p. 134)

HipstamaticPhoto-608845925.739020.jpg

The Official Web Site of the Cormac McCarthy Society

drie boeken #23: Jo Bogaert

“Voor zover ik publiek bekend ben, ziet men mij als muzikant en producer, maar ik identificeer mij daar niet echt mee. Ik ben een eeuwige student. Ik beschouw mijzelf een beetje als kamergeleerde. Ik lees veel, ik studeer veel en ik noteer veel.”

Jo Bogaert (1956) is muzikant en producer van ondermeer Technotronic. Hij is de man die de wereldhit Pump up the Jam gemaakt heeft. Hij werkte ook met ondermeer Gabriel Rios, Gorki, An Pierlé en nog veel andere artiesten.

Maar in deze podcast laat hij zich van een heel andere kant zien. Jo Bogaert heeft filosofie gestudeerd en blijft elke dag lezen en studeren over zijn centrale interesse: paranoia en macht.

Jo Bogaert woont samen met zijn vrouw Hilde in een landhuis in Oosterzele. We hebben gepraat in de bibliotheek, waar een bureau en veel boeken staan: geschiedenis, filosofie, kunstboeken en een deel literatuur. Het gesprek ging over lezen, over de psychotische maatschappij waarin wij leven, én over het boek dat hij zelf wil schrijven.

“Ik lees nooit als luchtige ontspanning. Lezen is werken voor mij. Maar ik geniet van werken hè.”

Veel luisterplezier met de drie boeken die je moét gelezen hebben volgens Jo Bogaert.

Luister hier naar de podcast Drie boeken met Jo Bogaert.

of abonneer je hier gratis op de podcast

of via Spotify

Jo Bogaert.JPG

 

“Macht en paranoia liggen heel dicht bij elkaar. Iemand die in een machtspositie komt, loopt het risico paranoïde te worden. En de paranoïcus zoekt macht. Wat mij interesseert, zijn de denkprocessen die bij Hitler plaatsgevonden hebben.”

1. Wolfgang Treher: Hitler, Steiner, Schreber – Gäste aus einer anderen Welt

image.jpg

 

“Elias Canetti zet mij op een ander spoor. Je kan blijven staan bij de psychotische dictator, maar je kan je ook de vraag stellen: leven wij eigenlijk niet in een psychotische maatschappij?”

2a. Elias Canetti: Massa en Macht

9200000060487028.jpg

 

“Ik vind het werk van Nietzsche nog altijd de beste analyse van de westerse cultuur.”

2b. Friedrich Nietzsche: De genealogie van de moraal

1001004002725265.jpg

 

3. Cormac McCarthy: Blood Meridian

images.jpeg

Luister hier naar de podcast Drie boeken met Jo Bogaert

of abonneer je hier gratis op de podcast

“Ik kom uit een gezin waar helemaal niet gelezen werd; ik ervaar dat als een groot mankement. Als je zoals ik op je 16de pas boeken ontdekt, heb je veel in te halen.”

De andere auteurs en boeken waarover we het tijdens ons gesprek hadden:

-Immanuel Kant

-Arthur Schopenhauer

-Baruch Spinoza

-Harold Bloom

-George Steiner

-Sigmund Freud

-Willem Elias

-Leopold Flam: Zelfvervreemding en zelfzijn

-Leopold Flam: Denken en existeren

-Friedrich von Schelling

-Daniel Paul Schreber

-Rudolf Steiner

-Adolf Hitler

-Gilles Deleuze

-Jo Bogaert: Van Eyck, De Aanbidding van het Lam Gods. Machtsdroom en esoterie

-Jo Bogaert: Oe zeg de?

-Jo Bogaert: Wabliftra?

-Jo Bogaert: Dag meneer De Wilde

-Jean-François Steiner: Treblinka

-Friedrich Hölderlin

 

Links:

Wolfgang Treher homepage

 

Redactie voor deze podcast: Katoo De Langhe

Muziek onder deze podcast: Stoned by Alexander Nakarada | https://www.serpentsoundstudios.com   Music promoted by   https://www.free-stock-music.com   Attribution 4.0 International (CC BY 4.0)   https://creativecommons.org/licenses/by/4.0/

Viva La Vida – coronadagboek 2

Het bewijs ligt hier voor mij, te schitteren op mijn bureau.

Net vòòr theaterzalen, koffiezaken en musea op slot gingen wegens het coronavirus, heb ik nog een laatste tentoonstelling gezien: EXIT van Kris Martin in het S.M.A.K. in Gent.

Om maar meteen de olifant in de kamer te benoemen: Kris Martin is een Belgische artiest, geen Britse zanger. Kris met de K van kunstenaar, niet met de C van Coldplay.

Het was de openingsavond van de tentoonstelling en het was duidelijk: kosten noch moeite waren gespaard om de hoogtepunten van het oeuvre van Kris Martin samen te brengen. Op de vloer van het S.M.A.K. lag blinkende confetti die niet van papier, maar van brons gemaakt was. Er was een pak papier waarop de kunstenaar eigenhandig heel het boek De Idioot van Dostojevski overgepend had en de naam van de hoofdpersoon vervangen door zijn eigen naam. Typisch. 1494 pagina’s. Hij had ook steentjes gevonden op het strand en daarmee de woorden I am not an idiot gevormd. Het begrip idioot liep als een rode draad door de tentoonstelling.

Er was het kunstwerk ‘Holy grail’: een bekertje van een bedelaar op een loden sokkel, er was een schoen van een overleden soldaat, een kapotte Chinese vaas die knullig weer aan elkaar was gekleefd en meer dan honderd potjes, vaasjes en kommetjes water die zonder twijfel ons consumptiegedrag symboliseerden. Allemaal vondsten als het ware. Overschotjes, afval, waardeloze prullen waarvan Kris Martin iets waardevols had proberen te maken.

Ik zag een reuzenzwaard en een microscoop met aangepaste lens die de wezens in de verte nietig maakte. We zijn allemaal klein en klaar om te vergaan. En er was het gouden afgietsel van een dood insekt: een bij die op de grond achter glas lag. Alsof we in het museum aandachtig mochten toekijken hoe de planeet om zeep gaat.

Toen kwam Mauro Pawlowski. Mauro was ingehuurd om het openingsfeest op te vrolijken met een optreden. Hij had zijn microfoon en gitaarversterker bovenop de bronzen confetti’s opgesteld en plaatste een hoed op zijn hoofd waardoor hij eruitzag als een jood die net Aalst carnaval ontvlucht was. Voor het overige deed hij zijn best om het optreden kunstzinnig te doen klinken. Zo was er een zacht lied over een meisje waarin Mauro plots begon te schreeuwen en het kind voor het vuil van de straat uitschold. Tenminste, als ik het goed begrepen heb. Ik stond ook maar wat idioot in het rond te kijken, deel van het ondankbaar kletsende premièrepubliek.

Het was een mooie avond. Er waren drankjes aan de bar, we mochten nog dicht tegen elkaar staan en dat deden we dan ook met volle overtuiging. Er waren dure vrouwen met blond haar, er waren hippe mannen met broeken en er waren kunstenaars. De hoofdvogel was Michaël Borremans, die kwam binnenlopen tijdens het optreden van Mauro. Eén van zijn kunstwerken is enkele jaren geleden verkocht voor 2,7 miljoen euro, wat hem de duurste levende Belgische kunstenaar maakte, en dus de duurste kunstenaar in de ruimte, en dat doet iets met je, dat geeft een aura waardoor mensen met je komen praten en dingen vragen.

Ik wilde ook wel iets vragen aan Michaël Borremans maar ik wist niet goed wat, dus heb ik toen Mauro uitgezongen was maar de exit opgezocht. Terwijl de rest van de gratis kunstliefhebbers nog eens langs de kunstwerken liep en in de bronzen confetti’s ging graaien. Ik heb er ook een paar meegepikt. Je weet maar nooit. En die liggen hier nu op een envelopje quasi-illegaal te blinken voor mijn gretige ogen. Bronzen schandaaltjes. Die op dit moment meer toeschouwers hebben dan hun tienduizenden collegaatjes in het  lege S.M.A.K..

Danku Kris Martin. Hier alleen thuis vier ik uw prachtige oeuvre. Feest. Confetti. En Viva La Vida.

HipstamaticPhoto-605373321.684237.JPG

Infanterie – coronadagboek 1

gelezen: Roald Dahl: Sjakie en de chocoladefabriek

Eindelijk gelezen (voorgelezen aan mijn dochter Roos): het legendarische Sjakie en de chocoladefabriek van Roald Dahl. Het fantastische verhaal van de arme jongen Sjakie Stevens, die een gouden chocoladewikkel vindt waarmee hij op bezoek mag in de geheimzinnige chocoladefabriek van meneer Willy Wonka.

Inclusief ongehoorzame kinderen die gestraft worden in een hete chocoladerivier, een vliegende lift en dubieus goedkope werkkrachten genaamd Oempa Loempa’s. Onvergetelijk.

Aangeraden door kinderauteur Kathleen Amant in de podcast drie boeken.

Roos en ik lazen ook al Matilda, De GVR, De reuzenperzik en Daantje, de wereldkampioen.

HipstamaticPhoto-608235455.766739.JPG

drie boeken #22: Mark Eyskens

“Dat Murakami nooit de Nobelprijs heeft gekregen is een godgeklaagde schande.”

Mark Eyskens (1933) is professor economie en Belgisch Minister van Staat. Hij is in zijn lange politieke carrière voor de toenmalige CVP minister van Financiën geweest, van Economische Zaken, Buitenlandse Zaken, Ontwikkelingssamenwerking, en hij was ook even premier van België.

Ik heb hem opgezocht in zijn huis in Heverlee in Leuven, waar hij mij direct leidde naar een soort zitkamer/werkruimte/bibliotheek, waarachter nòg enkele kamers bibliotheek bleken te zitten. Vòòr ons stond een grote oude boekenkast, met boeken en foto’s van zijn ontmoetingen met ondermeer Bill Clinton en koning Boudewijn.

Het gesprek ging over de boeken in zijn huis, zijn liefde voor surrealisme en poëzie, zijn passie voor lezen en schrijven. Mark Eyskens vertelde hoe hij van in zijn jeugd in de richting van taal en literatuur gestuwd werd. En op het einde van het gesprek vraag ik hem waarvan hij het meest genoten heeft tijdens zijn leven.

Veel luisterplezier met de drie boeken die je moét gelezen hebben volgens Mark Eyskens.

“De romanliteratuur heeft mij mensenkennis bijgebracht, geleerd te relativeren en een zekere verdraagzaamheid aangeleerd. Geleerd ook om te strijden zonder te slaan.”

Luister hier naar de podcast Drie boeken met Mark Eyskens.

of abonneer je hier gratis op de podcast

of via Spotify

Mark Eyskens.jpg

 

1. Pierre Teilhard De Chardin: Le phénomène humain

94881_couverture_Hres_0.jpg

 

2. George Orwell: 1984

1001004005988830.jpg

 

“Ik hou heel veel van het Nederlands. Ik vind dat een heel mooie taal, voor zover je ze geen geweld aandoet.”

3. Marnix Gijsen: Klaaglied om Agnes

gijs006klaa01_01_tpg.gif

 

Luister hier naar de podcast Drie boeken met Mark Eyskens

of abonneer je hier gratis op de podcast

“Toen ik studeerde aan de universiteit koos ik in de vakantie niet één auteur uit, maar een land. Dan las ik in de maanden juli augustus zo veel mogelijk boeken van dat land.”

 

De andere auteurs en boeken waarover we het tijdens ons gesprek hadden:

-Jonathan Holslag: De Nieuwe Zijderoute: China op het economische strijdpad

-Els Witte: Belgische republikeinen. Radicalen tussen twee revoluties, 1830-1850.

-Geert Mak

-Amélie Nothomb: Soif

-Fjodor Dostojevski

-Leo Tolstoj

-Nikolai Gogol

-Aleksandr Poesjkin

-Mark Eyskens: De vraagtekenzaaier

-Hergé: Kuifje – Raket naar de maan

-Aldous Huxley: Brave New World

-Franz Kafka

-Multatuli

-Louis Couperus

-Marnix Gijsen: Het boek van Joachim Van Babylon

-Gerard Walschap

-Hubert Lampo

Haruki Murakami

-Philip Roth: The Human Stain

-Anton van Wilderode

-Hugo Claus, Freddy de Vree, Cees Nooteboom: Beelden

-Hugo Claus: Het verdriet van België

-Hugo Claus: Een bruid in de morgen

-Hugo Claus: Suiker

-Mark Eyskens: Naar licht heeft hij steeds gestreefd (in memoriam over Hugo Claus)

-Mark Eyskens: Omdat wij van de avond nooit genezen

-Emmanuel Levinas

-Rainer Maria Rilke

-Herman Van Rompuy

Dimitri Verhulst: De helaasheid der dingen

-Lize Spit: Het smelt

-Mark Eyskens: De reis naar Dabar

-Mark Eyskens: De oude prof en de zee

-James Joyce: Ulysses

“Boeken schrijven, dat is een afwijking van mij, een geestelijk gezwel in mijn lijf. Ik druk mij graag uit. Ik schrijf in eerste instantie voor mijzelf, om klaarheid te brengen in mijn ideeën, om ze te herschikken.”

 

Links:

-de website van Mark Eyskens

-Mark Eyskens: Vandaag is morgen gisteren

wat is een haiku?

 

“Ik hou van surrealisme, omdat surrealisme ook een zoeken is naar de echte werkelijkheid.”

 

Redactie voor deze podcast: Katoo De Langhe

Muziek onder deze podcast: Stoned by Alexander Nakarada | https://www.serpentsoundstudios.com   Music promoted by  https://www.free-stock-music.com   Attribution 4.0 International (CC BY 4.0)   https://creativecommons.org/licenses/by/4.0/

 

Infanterie – coronadagboek 1

Er is ruzie. Roos (7) heeft zich opgesloten in haar slaapkamer en wordt belegerd door haar broer Bo (3). Iets met een bruin knutsel-ei dat dreigde voorbarig vernield te worden, waarop Roos ziedend naar boven vluchtte. Bo wil absoluut naar binnen. Er wordt geduwd en getrokken. Straks zal een bataljon tot de tanden gewapende strijders met amfibievoertuigen, katapulten en stormrammen de kamer proberen in te nemen. Daarop zal de plundering van de veroverde gebieden plaatsvinden. Talloze stukken speelgoed zullen sneuvelen. Roos schreeuwt dat Bo stom is. Bo schreeuwt dat zij zelf stom is.

In deze coronacrisis is het hele land verworden tot een gigantische industrie met maar één doel: de kinderen bezighouden. In de hoofdrol: Ipads, gezelschapsspelletjes, trampolines, knuffelberen, stoepkrijt en de roemloze ondergang van het begrip schermtijd. Wie normaal zijn broek verslijt in de klas, in de vooropvang en in de naopvang dient nu opgevangen te worden door een bende hopeloze amateurs in het bezighouden van kinderen: hun ouders.

Langzaam groeit het vermoeden dat kinderen op school niet alleen leren lezen, schrijven en rekenen, maar ook iets onduidelijks aangeleerd krijgen dat men in coronatijden ‘structuur’ noemt.

Thuis worden nu spelletjes uit de kast gehaald, het huis wordt opgeruimd, kinderen worden ingeschakeld voor huishoudelijke taken waarvan ze het bestaan normaal pas op hun 23ste zouden ontdekken. Er wordt ook koortsachtig gegoogeld hoe je een paashaas knutselt met wc-rolletjes en zilverpapier. Zelf heb ik net succesvol een Spidermanpuzzel gelegd. Een vader van de klas heeft een computerspelletje gemaakt. In het spel stuiteren hoofden van klasgenootjes rond die met corona zijn besmet. Als je iemand een dosis handzeep geeft, is de kleine niet meer besmettelijk en krijg je een punt.

Gelukkig nemen ook de BV’s hun taak ernstig om de samenleving in goede banen te leiden: ze posten dagschema’s van hun kinderen op instagram en zingen oorverdovende liedjes vanuit hun huiskamer. Ook organiseren ze acties voor het goede doel en steken op radio en tv zoveel mogelijk beroepsgroepen een hart onder de riem: dokters, verplegers, vrachtwagenchauffeurs, kassiersters, tuinmannen, apothekers, bankiers, arbeiders in het slachthuis en postbodes. Ook salons waar botox ingespoten wordt, krijgen tijdens de coronacrisis de volmondige steun van menig BV.

Het wordt wennen straks, als het allemaal voorbij is. We zullen weer moeten kussen en knuffelen en elkaar aanraken. We zullen weer verplicht op citytrip naar Keulen moeten en vrienden zien op feestjes. De rijken zullen weer rijker zijn en de armen armer. Maar onze kinderen zullen er braver uitkomen dan ooit: militair gedrild, afgericht en gestructureerd dat het geen naam heeft.

Bo kijkt mij gelukkig aan. “Ik ben zo blij dat ik niet naar school moet papa.” Over twee en een halve minuut zal hij de ultieme belegering van de kamer van zijn zus aanvatten. Op leven en dood.

HipstamaticPhoto-607704232.388059.jpg

Meer over Roos

Meer over Bo

gelezen: Bart Moeyaert: Tegenwoordig heet iedereen Sorry

Hartveroverend boek gelezen: Tegenwoordig heet iedereen Sorry, een boek uit 2019 van Astrid Lindgren Memorial Award-winnaar Bart Moeyaert.

Tegenwoordig heet iedereen Sorry gaat over het tienermeisje Bianca. Haar ouders zijn gescheiden, haar broer Alan heeft een aandoening aan de longen. Bianca snakt naar liefde in een omgeving waarin alle aandacht naar anderen gaat. Tot Jazz komt spelen, een vriendje van haar broer, wiens moeder een actrice in haar favoriete soap is.

Bart Moeyaert slaagt erin om je helemaal mee te nemen in de leefwereld van de hoofdpersoon Bianca, terwijl er een hele wereld verborgen blijft tussen de woorden en de zinnen die gezegd worden. Prachtig boek. Onvoorstelbaar subtiel geschreven. Om traag van te genieten.

Soms is de prop in mijn keel klein.
Soms is hij er niet.
Heel soms is hij reusachtig.
Nu is het heel soms.” (p. 68)

Cadeau gekregen van Joris Hessels tijdens de opname van de podcast ‘drie boeken’.

HipstamaticPhoto-607685246.520607.jpg

de website van Bart Moeyaert

drie boeken #21: Nadia Sels

“Literatuur is voor mij: een soort kwetsbaar opnieuw uitvinden van wat mogelijk is om te zeggen of om te ervaren.”

Nadia Sels (1981) is professor klassieke mythologie aan de Universiteit Gent en onderzoeker aan de UHasselt en PXL MAD School of Arts in Hasselt. Ze bestudeert Latijnse en Griekse literatuur, cultuurgeschiedenis én heeft een bijzondere interesse in mythologie en psychoanalyse.

We hebben gepraat in de koffiekamer van de voormalige vakgroep Latijn en Grieks in de Blandijn in Gent, met uitzicht op de Boekentoren.

Het gesprek gaat over mythes en sprookjes en over het fenomeen van de trickster. Één van haar boeken is een handleiding om sabotage-acties te doen. En je hoort waarom Nadia Sels deze aflevering absoluut wil beginnen met een gedicht van Paul Van Ostayen. Laatste zin: “Ik wil bloot zijn en beginnen.

Veel luisterplezier met de drie boeken die je moét gelezen hebben volgens Nadia Sels.

Luister hier naar de podcast Drie boeken met Nadia Sels.

of abonneer je hier gratis op de podcast

of via Spotify

Nadia Sels.jpg

 

1. David Garnett: Lady into Fox

9200000013992355.jpg

 

“Later, als ik groot ben, wil ik Lewis Hyde worden.”

2. Lewis Hyde: Trickster Makes this World

9200000076472891.jpg

 

“Om een goede saboteur te zijn, ben je verplicht om jezelf en je omgeving voortdurend te herbekijken. Je hebt altijd de vrijheid om iets te veranderen. Ik zou het lezen als een soort van allegorie.”

3. Simple Sabotage Field Manual

9200000060316569.jpg

 

Luister hier naar de podcast Drie boeken met Nadia Sels

of abonneer je hier gratis op de podcast

 

“Homeros is voor mij een gigantisch glanzend wandtapijt met texturen en kleuren die overdonderend zijn.”

De andere auteurs en boeken waarover we het tijdens ons gesprek hadden:

-Paul Van Ostayen: De Feesten van Angst en Pijn

-J.K. Rowling: Harry Potter (reeks)

Roald Dahl

-Ovidius: Metamorfosen

-Franz Kafka: Die Verwandlung

-Homeros: Illias

-Homeros: Odyssee

-Lewis Hyde: The Gift. Imagination and the Erotic Life of Property

-Margaret Atwood: The Testaments

-Margaret Atwood: The Handmaid’s Tale

-David Foster Wallace

-Lewis Hyde: Common As Air

-Lewis Hyde: A Primer for Forgetting: Getting Past the Past

-Darian Leader: Hands

Nick Cave

 

Links:

20.000 Days On Earth

 

Redactie voor deze podcast: Katoo De Langhe

Muziek onder deze podcast: Stoned by Alexander Nakarada | https://www.serpentsoundstudios.com   Music promoted by   https://www.free-stock-music.com   Attribution 4.0 International (CC BY 4.0)   https://creativecommons.org/licenses/by/4.0/

gelezen: Connie Palmen: I.M.

Eindelijk gelezen: I.M., het boek over Connie Palmens grote liefde voor de Nederlandse schrijver en presentator Ischa Meijer.

Het boek lijkt een uitgepuurde verzameling dagboekfragmenten. Connie Palmen beschrijft hoe zij en Ischa Meijer verliefd werden op elkaar en hoe hun leven samen eruitzag, hun leven in Amsterdam, hun reizen naar Amerika.

Ze beschrijft gebeurtenissen en uitspraken om een beeld te geven van een hyperintense, alles verpletterende liefde. Connie Palmen en Ischa Meijer wilden de hele tijd in elkaars gezelschap zijn, om te praten over hun leven en hun angsten, over werken en schrijven. Ze discussiëren over het verschil tussen literatuur (Palmen) en journalistiek (Meijer). Ze praten over de moeilijke relatie van Ischa met zijn ouders en zijn familie.

Het meest aangrijpende stuk is het einde van het boek, waarin Connie Palmen de dood van Ischa en haar rouw beschrijft. Hartverscheurend, onmenselijk.

Connie Palmen zet in dit boek schijnbaar een onhaalbare norm voor de liefde. Ze schrijft over een intens diepe band tussen twee mensen, niet alleen romantisch, maar ook intellectueel. Maar uiteraard is dit een literair werk, en heeft Connie Palmen haar eigen beeld geconstrueerd van Ischa Meijer en hun relatie aan de hand van welgekozen feiten, verhalen en conversaties. Laten we deze fictie niet met de realiteit gelijkstellen. Geen zorgen dus, er is nog hoop voor romantisch-intellectuele lovers.

Onlangs waren Marie en ik in Amsterdam op de 25ste sterfdatum van Ischa Meijer. We hebben zijn graf bezocht op begraafplaats Zorgvlied, waar naast hem nog een plekje vrij is – naar verluidt voor Connie Palmen.

I.M. is een onvergetelijk boek. Het werd mij aangeraden door Leen Dendievel in de podcast drie boeken.

HipstamaticPhoto-607190632.377278.jpg