gelezen: Barack Obama: A Promised Land

Ik heb er negen maanden over gedaan, maar nu is het boek uit. De kanjer is bedwongen. Ik heb het boek bewust traag gelezen, elke avond een vijftal bladzijden voor het slapengaan. Ik heb voorzichtig geproefd van het prachtige Engels, van het inzicht en de intelligentie van deze man. Slow reading, een aanrader.

Ik heb A Promised Land gelezen, deel 1 van de presidentiële memoires van Barack Obama. (bestel hier) Een boek van 700 bladzijden. Oorspronkelijk bedoeld als één volume, bestrijkt dit eerste deel niet eens zijn volledige eerste vier jaar als president van de Verenigde Staten.

Barack Obama begint met een korte beschrijving van zijn jeugd. De start van zijn politieke carrière volgt, zijn beslissing om zich op relatief jonge leeftijd kandidaat te stellen voor het presidentschap, en de lange en slopende verkiezingscampagne. Pas op pagina 201 wordt hij de 44ste president van de Verenigde Staten.

Vanaf dan volgt een ongelooflijke inkijk in het leven van een president: de dagelijkse beslissingen, de politieke manoeuvres en gevechten, maar ook de privé-opofferingen en de poging om een normaal gezinsleven te leiden in het Witte Huis in Washington.

De president toont zich in dit boek als de man zoals we hem denken te kennen uit de media: intelligent, belezen en geëngageerd. In dit boek vertelt hij hoe geen enkel probleem dat tot bij hem komt, een eenvoudige oplossing heeft. In dat geval had iemand enkele niveaus lager al lang de knoop doorgehakt. In de beslissingen die hij moet nemen, is er altijd sprake van het afwegen van kansen, het inschatten van mogelijkheden, moeilijk en op lange termijn. Er staan vaak mensenlevens op het spel. Nooit is er een eenvoudige kant-en-klare oplossing.

Obama vertelt omstandig hoe hij tot een beslissing komt in de financiële crisis, de hervorming van de gezondheidszorg, de oorlog in Afghanistan. Hij vertelt wat hij precies wil bereiken. En hij slaagt erin altijd twee kanten van de zaak te laten zien, en het standpunt van zijn politieke tegenstanders te beschrijven; sterker nog: hij verdedigt het in sommige gevallen, en legt dan uit waarom hij toch zijn beslissing nam. Zijn begrip en inlevingsvermogen zijn indrukwekkend en tonen een diepe intelligentie.

Hij beschrijft gedetailleerd het politieke spel: rekening houden met polls en media, voldoende stemmen verzamelen voor elk wetsvoorstel, senatoren (zelfs van zijn eigen partij) die eisen stellen in ruil voor een stem. De lectuur van dit boek leert de lezer bescheiden te zijn en minder snel een oordeel te vellen: een maatschappelijk probleem is nooit zo eenvoudig als het lijkt, een beslissing heeft altijd meer gevolgen dan we op het eerste gezicht kunnen zien. Omdat maatschappelijke processen extreem ingewikkeld zijn, en op lange termijn andere gevolgen kunnen hebben dan verwacht.

Ook al zien we Barack Obama vaak als een geëngageerd leider, hij blijft de president van de Verenigde Staten. In dit boek is het duidelijk: zijn job is niet de wereld verbeteren, zijn job is de belangen van zijn land verdedigen, strategische beslissingen nemen die op lange termijn zijn bevolking ten goede komen. Dit fragment, over de protesten tegen president Mubarak op het Tahrirplein in Caïro, toont de grens tussen de mens en het ambt: hoe de belangen van zijn land – de stabiliteit van het Midden-Oosten – doorwegen op zijn persoonlijke sympathie voor een democratische beweging:

“‘If I were an Egyptian in my twenties’, I told Ben, ‘I’d probably be out there with them.’

Of course, I wasn’t an Egyptian in my twenties. I was president of the United States. And as compelling as these young people were, I had to remind myself that they (…) represented only a fraction of the Egyptian population. If Mubarak stepped down, creating a sudden power vacuum, they weren’t the ones most likely to fill it. One of the tragedies of Mubarak’s dictatorial reign was that it had stunted the development of the institutions and traditions that might help Egypt effectively manage a transition to democracy: strong political parties, an independent judiciary and media, impartial election monitors, broadbased civic associations, an effective civil service, and respect for minorities.” (p. 643)

Naast de politieke verhalen, vertelt Obama ook uitgebreid over het dagelijkse leven als president: met vrouw en kinderen wonen in het Witte Huis, personeel hebben, voortdurend omringd worden door de Secret Service, reizen met the Beast en Air Force One. Hij vertelt over zijn ontmoeting met buitenlandse staatshoofden als Merkel en Sarkozy, zijn beschrijvingen van de Chinese president en van Ban Ki-Moon van de Verenigde Naties zijn hilarisch.

A Promised Land is een heerlijk boek, zowel politiek als menselijk, en geeft een unieke inkijk in het leven van de eerste zwarte president van de Verenigde Staten. Het is bovendien schitterend geschreven én prachtig uitgegeven. Ik heb hier ontzettend van genoten.

Ik las het boek in het Engels. Bestel A Promised Land hier in het Engels. Bestel hier Een beloofd land, de Nederlandse vertaling.

Een gedachte over “gelezen: Barack Obama: A Promised Land

Geef een reactie

Gelieve met een van deze methodes in te loggen om je reactie te plaatsen:

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s