Bezonken rood – coronadagboek 3

Het boek ligt rood te blinken in de avondzon. Met letters die diep in de rode kaft zitten. Er is een rood leeslint, ook de zijkant van de bladzijden is rood. Voor mij ligt de 50ste druk van Bezonken rood van Jeroen Brouwers, een jubileumeditie. Uitgegeven omdat Brouwers net 80 jaar is geworden. En een coronacadeautje van mezelf voor mezelf.

Achteraan zit een gebonden miniboekje met een ‘eenmalig nawoord’, waarin Brouwers nog maar eens wijlen Rudy Kousbroek de huid volscheldt. De Nederlandse schrijver-journalist heeft het vier decennia geleden aangedurfd om Bezonken rood minachtend af te doen als een waardeloos geschrift dat literair niets voorstelt en historisch de bal compleet misslaat. Had hij nog geleefd, hij deed het in zijn kousenbroek van de schrik nu Brouwers het wéér op hem gemunt heeft. Niemand komt ongeschonden uit een confrontatie met Jeroen Brouwers. Rudy ligt bloedend te stuiptrekken op de mat. Rudy Kousbroek wordt door Brouwers “bijvoegselgoeroe van NRC Handelsblad” genoemd en elk frutseltje van zijn redenering wordt genadeloos door de Brouwersmolen gedraaid tot er enkel een kwakje troosteloze drab overblijft.

Brouwers doet het voelen alsof Rudy in 2010 eenzaam en droevig gestorven is, tot op het bot gekleineerd en uitsluitend herinnerd om zijn dramatisch verkeerde inschatting van de grandioze klassieker Bezonken rood. Als vorm van ultieme vernedering weigert Brouwers in het nawoord zijn familienaam te noemen en staat er consequent “Rudy K”.   Arme, arme Rudy. De polemische Brouwers blijft even briljant als de romanschrijvende. Ik had het er met Stijn De Paepe over in de podcast ‘drie boeken’.

Niet dat ik nog geen exemplaar van Bezonken rood bezat. Ik heb het boek de afgelopen twintig jaar minstens vijftien keer gekocht en verschillende keren cadeau gedaan aan cultuurbarbaren die het meesterwerk van de meester nog niet bleken gelezen te hebben. Maar deze jubileumeditie moest ook in mijn boekenkast. Mijn exemplaar is gearriveerd twee dagen vòòr moederdag 2020. Een stukje uit het begin:

In deze periode stierf opeens mijn moeder. Ze had best nog tien jaar kunnen leven, ze zou ook tien jaar geleden al kunnen zijn gestorven.
Men vond haar in de vroege ochtend van dinsdag 27 januari dood op de vloer van het appartement in het bejaardentehuis dat ze de laatste tijd bewoonde.
Ik zou het adres waar ze woonde niet weten te vinden, ik weet ook niet hoe ze woonde, – ik kan mij niet herinneren hoe lang het geleden is dat ik haar voor het laatst heb gezien.” (p. 9)

Brouwers’ recentste roman Cliënt E. Busken is verbluffend. Maar Bezonken rood is het boek dat op mij meer indruk gemaakt heeft dan alles wat ik ooit las. Gelukkige verjaardag Bezonken rood. Gelukkige verjaardag Jeroen Brouwers.

hier is de vijftigste druk. Ik ben er triomfantelijk trots op.” (Eenmalig nawoord p. 13)

HipstamaticPhoto-610630791.871556.JPG

Geef een reactie

Gelieve met een van deze methodes in te loggen om je reactie te plaatsen:

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s