Infanterie – coronadagboek 1

Er is ruzie. Roos (7) heeft zich opgesloten in haar slaapkamer en wordt belegerd door haar broer Bo (3). Iets met een bruin knutsel-ei dat dreigde voorbarig vernield te worden, waarop Roos ziedend naar boven vluchtte. Bo wil absoluut naar binnen. Er wordt geduwd en getrokken. Straks zal een bataljon tot de tanden gewapende strijders met amfibievoertuigen, katapulten en stormrammen de kamer proberen in te nemen. Daarop zal de plundering van de veroverde gebieden plaatsvinden. Talloze stukken speelgoed zullen sneuvelen. Roos schreeuwt dat Bo stom is. Bo schreeuwt dat zij zelf stom is.

In deze coronacrisis is het hele land verworden tot een gigantische industrie met maar één doel: de kinderen bezighouden. In de hoofdrol: Ipads, gezelschapsspelletjes, trampolines, knuffelberen, stoepkrijt en de roemloze ondergang van het begrip schermtijd. Wie normaal zijn broek verslijt in de klas, in de vooropvang en in de naopvang dient nu opgevangen te worden door een bende hopeloze amateurs in het bezighouden van kinderen: hun ouders.

Langzaam groeit het vermoeden dat kinderen op school niet alleen leren lezen, schrijven en rekenen, maar ook iets onduidelijks aangeleerd krijgen dat men in coronatijden ‘structuur’ noemt.

Thuis worden nu spelletjes uit de kast gehaald, het huis wordt opgeruimd, kinderen worden ingeschakeld voor huishoudelijke taken waarvan ze het bestaan normaal pas op hun 23ste zouden ontdekken. Er wordt ook koortsachtig gegoogeld hoe je een paashaas knutselt met wc-rolletjes en zilverpapier. Zelf heb ik net succesvol een Spidermanpuzzel gelegd. Een vader van de klas heeft een computerspelletje gemaakt. In het spel stuiteren hoofden van klasgenootjes rond die met corona zijn besmet. Als je iemand een dosis handzeep geeft, is de kleine niet meer besmettelijk en krijg je een punt.

Gelukkig nemen ook de BV’s hun taak ernstig om de samenleving in goede banen te leiden: ze posten dagschema’s van hun kinderen op instagram en zingen oorverdovende liedjes vanuit hun huiskamer. Ook organiseren ze acties voor het goede doel en steken op radio en tv zoveel mogelijk beroepsgroepen een hart onder de riem: dokters, verplegers, vrachtwagenchauffeurs, kassiersters, tuinmannen, apothekers, bankiers, arbeiders in het slachthuis en postbodes. Ook salons waar botox ingespoten wordt, krijgen tijdens de coronacrisis de volmondige steun van menig BV.

Het wordt wennen straks, als het allemaal voorbij is. We zullen weer moeten kussen en knuffelen en elkaar aanraken. We zullen weer verplicht op citytrip naar Keulen moeten en vrienden zien op feestjes. De rijken zullen weer rijker zijn en de armen armer. Maar onze kinderen zullen er braver uitkomen dan ooit: militair gedrild, afgericht en gestructureerd dat het geen naam heeft.

Bo kijkt mij gelukkig aan. “Ik ben zo blij dat ik niet naar school moet papa.” Over twee en een halve minuut zal hij de ultieme belegering van de kamer van zijn zus aanvatten. Op leven en dood.

HipstamaticPhoto-607704232.388059.jpg

Meer over Roos

Meer over Bo

4 gedachten over “Infanterie – coronadagboek 1

Geef een reactie

Gelieve met een van deze methodes in te loggen om je reactie te plaatsen:

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s