gelezen: Don Delillo: White noise

Indrukwekkende klassieker gelezen: White noise, een roman uit 1985 van de Amerikaanse schrijver Don Delillo.

White Noise gaat over Jack Gladney, professor Hitlerstudies (!) aan een Amerikaanse universiteit, die ervan overtuigd is dat hij gaat sterven nadat een chemische wolk bij zijn huis in de buurt is gekomen. Ook zijn vrouw lijdt aan angst voor de dood; zij heeft zelfs meegewerkt aan een testprogramma voor een hoogtechnologische experimentele pil die doodsangst tegengaat.

De dood is overal rond Jack. Hij denkt erover na, hij discussieert erover met familie en collega’s, een vriend van zijn zoon traint om 67 dagen door te brengen in een afgesloten kooi vol gevaarlijke slangen. Zijn naam is Orest.

In zijn job is de dood paradoxaal genoeg nauwelijks aanwezig: de Hitlerstudies lijken vooral te gaan over ondermeer de hond van Hitler en over de laatste uren van Hitler in de bunker.

Voor de rest lijkt Jacks jongste zoon Wilder als enige de dood te kunnen verschalken. Wilder is in het boek een soort goddelijk wezen, immuun voor de wetten van leven en dood. Zijn vader en moeder willen voortdurend bij hem in de buurt zijn.

Don Delillo beschrijft zijn hoofdpersonage in de stedelijke omgeving waar hij woont: thuis, op de universiteitscampus, tussen de rekken van de supermarkt. Er is een voortdurende aanwezigheid van televisie op de achtergrond, en een verstrengeling van media en realiteit: Wat is echt? Wat is inbeelding? En overal is er afval; het boek staat vol beschrijvingen van vuilnis.

White noise is prachtig geschreven, met schitterende zinswendingen, een geweldige flow en een heerlijk rustige kadans. En het boek is rijk: het zit vol verwijzingen die ik als argeloze lezer zonder twijfel niét heb opgemerkt.

Hoogtepunt voor mij: het einde van het hoofdstuk waarin zoontje Wilder zeven uur aan één stuk gehuild heeft en niemand weet waarom. Als Wilder plots stopt met wenen, schrijft Delillo dit:

They watched him with something like awe. Nearly seven hours of serious crying. It was as though he’d just returned from a period of wandering in some remote and holy place, in sand barrens or snowy ranges – a place where things are said, sights are seen, distances reached which we in our ordinary toil can only regard with the mingled reverence and wonder we hold in reserve for feats of the most sublime and difficult dimensions.” (p. 94)

Ik heb White noise in het Engels gelezen. Bedankt Marc Buelens voor de tip.

HipstamaticPhoto-596395800.720647.jpg

2 gedachten over “gelezen: Don Delillo: White noise

Geef een reactie

Gelieve met een van deze methodes in te loggen om je reactie te plaatsen:

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s