gelezen: Ilja Leonard Pfeijffer: Grand Hotel Europa

Magistrale roman gelezen: Grand Hotel Europa, waarin de Nederlandse schrijver Ilja Leonard Pfeijffer vertelt over Europa, over massatoerisme én over zijn geliefde Clio, die hij in Genua leert kennen en met wie hij in Venetië gaat wonen.

Pfeijffer schrijft over Europa als over een continent dat niets meer te bieden heeft behalve haar verleden. De toekomst maken ze in de rest van de wereld. Europa wordt een reusachtig recreatiepark: vol oude kunst, historische attracties en met een uitstekende horeca. De wereld komt naar Europa op vakantie en om te kijken hoe de mensen vroeger leefden. Wie komt voor het verleden is welkom, wie komt voor de toekomst (zoals vluchtelingen) moet buiten gehouden worden.

Het Grand Hotel Europa waar Pfeijffer verblijft om zijn verhaal op te schrijven, symboliseert dat oude Europa: een labyrinth met een paar stokoude bewoners, een huis vol tradities die bijna niemand nog kent, dat langzaam overgenomen wordt door een Chinese eigenaar die allerlei ingrepen doet om het hotel ‘Europeser’ te doen lijken en zo meer Chinese toeristen te lokken.

Tegelijk staat het massatoerisme centraal: het boek is een parodie op toerisme in tijden van selfies op sociale media, het gaat over het gedrag van toeristen en over de bedreiging die het massatoerisme betekent:

De barbaarse invasie van Europa (…) die wordt gezien als een verdienmodel en die actief wordt gestimuleerd, terwijl zij in feite een bedreiging is, vormt een interessante parallel met de vermeende Afrikaanse invasie van Europa, die als een bedreiging wordt gepresenteerd, terwijl zij toekomstperspectief zou kunnen bieden.” (p. 231)

En zoals elk boek van Ilja Leonard Pfeijffer, gaat Grand Hotel Europa ook over literatuur zelf, met een Pfeijffer in topvorm die zijn eigen schrijven parodieert en zoals steeds dolt met taalregisters. Inclusief obligate seksscènes én zowaar een stukje Dan Brown in de zoektocht naar een verloren schilderij van Caravaggio.

Dit schrijft hij na een bezoek aan de tentoonsteling Treasures from the Wreck of the Unbelievable van Damien Hirst in Venetie:

Zo moet ik schrijven, dacht ik, in de geest van dit machtsvertoon, deze gulheid en dit plezier in het avontuur. Ik moet de klassieke vormen en zucht naar monumentale perfectie niet mijden uit angst om niet modern te lijken, maar de moed hebben om de tijd waarin ik leef te vatten in marmeren zinnen, bronzen woorden en beelden van goud, zilver en jade, en met de beste middelen en materialen uit het verleden een gedenkteken op te richten voor het nu. Groots moet het zijn, en overdadig, een overweldigende orgie van fantasie met de technische perfectie van de commercieelste kitsch. Ik moet verbluffen. Dat is mijn taak.” (p. 493)

En dat doet hij voortreffelijk. Heel Grand Hotel Europa lang. Na La Superba en Brieven uit Genua alweer een schitterend meesterstuk.

HipstamaticPhoto-573840713.470486.JPG

de website van Ilja Leonard Pfeijffer

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s