gelezen: David Troch: Rue des Regrets

Rue des Regrets is het prozadebuut van de Gentse ex-stadsdichter David Troch. Een collectie kleine pareltjes, van de oude man in de wachtkamer van de dokter in het eerste verhaal tot de bezetene op zijn fiets in het laatste. Tussenin: bijna allemaal mannelijke personages, vaak zijn ze zielig en alleen, op het marginale af. Hun relatie is voorbij, hun geliefde is dood of weggevlucht.

David Troch is een marionettenspeler die zijn personages alle richtingen uitslingert, gewoon om te zien wat er gaat gebeuren. Hij is bovendien een dichter, ook als hij proza schrijft, een man van het woord, terecht apetrots op zijn openingszinnen, met een donkere fascinatie voor relationele misbaksels en voor het cijfer honderdenzes.

Ik heb de kans gehad om van dit boek enkele verhalen in een vroege versie te kunnen lezen. Het eindresultaat is fascinerend en heerlijk om te consumeren in kleine dosissen.

Openingszin van het boek: “Sinds ik aan het krimpen ben, draag ik schoenen met hakjes.” (p. 9)

PS: David heeft ooit een verhaal geschreven over een pingpongballetje met een bewegingsstoornis maar dat heeft het boek niet gehaald.

HipstamaticPhoto-567263594.824753.jpg

De website van David Troch

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s