Winteruur

Ik moet op de zevende verdieping van een gebouw in Antwerpen zijn waar geen enkele lift normaal werkt. Ik kan mij ook niet aanmelden want de intercom is kapot, het telefoonnummer op de website klopt niet en ik heb het gele plakbriefje met het nummer van de redactrice niet zien hangen. Maar eenmaal binnen, is de ontvangst voortreffelijk.

Ik ben te gast in het productiehuis van Tom Lenaerts. Het heet Panenka en het tv-programma Winteruur wordt er opgenomen, gepresenteerd door Wim Helsen. Ik moet een stukje tekst uit een boek kiezen en er iets persoonlijks bij vertellen, aangevuurd door vragen van Helsen zelf.

Ik zit nog maar anderhalve minuut in de schminkstoel en Tom Lenaerts komt binnen. Hoogstpersoonlijk. Hij zegt: “Dag Wim, hoe gaat het?”

Ik slik en zeg niets. Het zweet breekt mij uit. Paniek. Ik zit mij in de schminkstoel plots af te vragen of Tom Lenaerts wel Tom Lenaerts heet, of ik hem niet compleet starstruck met iemand anders verwar. Ik ben zelden van mijn melk in de aanwezigheid van tv-presentatoren maar bij Tom Lenaerts is het prijs. Ik had hem hier niet verwacht, ik weet geen woord meer uit te brengen en Lenaerts denkt ongetwijfeld: welke stagiair heeft deze zwijgende reserve-idioot in ons televisieprogramma uitgenodigd?

Wim Helsen komt ook binnen en plots besef ik: hier staat het grootste mediatalent van Vlaanderen! En Tom Lenaerts en Wim Helsen zijn er ook!

Grapje. Ik bedoel: hier sta ik bij het beste wat er de afgelopen 20 jaar in Vlaanderen op tv én op het podium te zien geweest is. Alles inbegrepen.

Maar ik doe alsof er niks aan de hand is. Ik vertel vrolijk in het rond alsof dit een normale situatie is. Alsof ik elke namiddag zit te babbelen met Tom Lenaerts en Wim Helsen terwijl een wolk van een schminkster over mijn gezicht wrijft.

Ik krijg uitleg over hoe de opname zal verlopen terwijl een redactrice (die van het plakbriefje) de hele tijd foto’s neemt, en dan gaan we naar de tv-studio. Daar: de zetel, en de obligate grote witte hond. De vorige witte hond is dood, daarom is er nu een nieuwe. Zo gaat dat op televisie. De hond is er voor de gezelligheid en voor de gimmick en wellicht om de kijker te vertegenwoordigen: volstrekt niet geïnteresseerd in wat er allemaal gezegd wordt, blijft hij lekker lui op zijn dekentje liggen zolang het voldoende warm en gezellig is.

Ik heb een paragraafje gekozen uit De Alchemist van Paolo Coelho. Mijn eerste taak: de tekst gewoon voorlezen. Hiervoor heb ik tien jaar voordracht gestudeerd. Dit is het moment waarop mijn studie eindelijk zijn nut zal bewijzen. Vlekkeloos, met de juiste intonatie en af en toe een diepzinnige blik in de camera zal ik dit hoogtepunt van de literatuur voor het Canvaspubliek ontsluiten.

Ik begin en vergeet meteen de eerste zin. Dit is niet goed. Dit zou een one-take moeten zijn: één opname, in één keer goed.

Welke prutser hebben ze nu weer in mijn zetel gedumpt, denkt Wim Helsen waarschijnlijk, maar hij laat zich niet uit zijn lood slaan; hij blijft vriendelijk, galant en goedgemutst. Het stukje tekst gaat over hoe je je als mens klein voelt en angstig, hoe je de neiging hebt om vast te houden aan wat je al kent en bezit, zonder open te staan voor nieuwe dingen. We praten over hoe we zelf als mens ook angstig en onzeker zijn, en hoe we dat proberen te verstoppen achter tattoos, snelle auto’s, microfoons of mopjes op een podium.

Eigenlijk vind ik het personage dat Wim Helsen zélf altijd speelt in zijn theatershows het prachtigste voorbeeld van zo’n figuur, van iemand die op alle mogelijke manieren zijn kleinheid probeert te verdoezelen. Maar dat durf ik niet goed te zeggen. Omdat het Wim Helsen zelf is die naast mij zit. En ik wil niet degene zijn voor wie ze de opname moeten stilleggen met de waarschuwing: Gelieve niet over de shows van Wim Helsen te beginnen, danku! Dus zeg ik dat maar niet.

Tien minuten later is de opname voorbij, en is er luid applaus van Tom Lenaerts. Hij zegt dat het fantastisch was. Ondanks het feit dat ik de eerste zin vergeten was, hoeven we de hele zwik toch niet opnieuw op te nemen.

De redactrice neemt nog een foto of dertig, Wim Helsen geeft een high-five, Tom Lenaerts schudt mij een stevige hand en ik neem de lift naar beneden. De aftocht verloopt verbazingwekkend vlot.

Ik hoop dat ik niet teveel euh gezegd heb.

Binnenkort op Canvas.

HipstamaticPhoto-560096621.889014.jpg

Winteruur

Advertenties

Een gedachte over “Winteruur

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s