Iglo

Ik stond te kijken naar een iglo.

Het was geen echte iglo, want ik was in Gent. Daar zijn geen echte iglo’s.

De iglo leek gemaakt van metaaldraad en er stonden Engelse woorden in neonletters op. Van eskimo’s geen spoor.

Ik bevond mij in een museum vlak om de hoek waar ik woon, aan de Coupure in Gent. Er is een drankencentrale die De Hopduvel heet en strategisch ernaast: een fitnesscentrum. Briljant. Maar dat museum? Nooit gezien. Urenlang heb ik gezweet, gefietst, getrappeld, gewichten omhoog gedrukt en vruchteloos spieren getraind op de meest onwaarschijnlijke fitnesstoestellen, mij niet bewust van het feit dat ik nauwelijks een paar meter verder evengoed naar een iglo met neonletters had kunnen staan kijken.

Toen we binnenkwamen in het museum, werden we meteen begroet door een meisje met een paniekerige blik in haar ogen.

“Ik heb zeer slecht nieuws” sprak ze.

Vragend keken wij terug.

“Het is alleen plus 14 jaar” zei ze met een trek van spijt om haar mond en een onzekere blik naar onze twee kinderen. “Ik kan er niks aan doen.” Het was niet persoonlijk bedoeld.

Ons dochtertje Roos stond nog na te hijgen van een rit met haar roze kinderfiets waarbij ze net een cocker spaniël in de prak had gereden en Bo was in slaap aan het vallen in de draagzak, hevig zuigend op zijn tutje. Volhouden dat onze kroost de 14 al gepasseerd was, leek niet het beste idee aller tijden.

“Rot op met uw museum”, wilde ik zeggen, “niet persoonlijk bedoeld”. Maar dat zei ik niet. Want ik ben vriendelijk en beleefd en niet overgeïrriteerd door elke dag de ochtendshow op de radio te presenteren.

Het museum is enkel de eerste zondag van de maand drie uur open, dus flexibiliteit was niet aan de orde. We besloten dat ik op mijn eentje de tentoonstelling zou bekijken en achteraf verslag zou uitbrengen. Marie zou met de kindjes onschuldige kippen gaan folteren in het parkje vlakbij.

Ik kocht een ticket. 14 knotsen.

En daar stond ik nu. Te staren naar een iglo van ijzerdraad.

Er was niet alleen een iglo; wat verder hing een muur vol afgescheurde stukken zwart papier die iemand ingekaderd had. Een ander kunstwerk bestond uit een reeks foto’s aan de wand in de vorm van een juichend mannetje, en op de grond stond een cirkel getekend in krijt.

Volgens de folder die ik had gekregen van het meisje stelden de kunstwerken de relatie van de kunstenaar met het kunstwerk in vraag. Na uitgebreide studie bekroop mij het bange vermoeden dat de inhoud van het museum grotendeels over de inhoud van het museum zelf ging. Maar daar was ik niet helemaal zeker van.

Voor de rest was het plezierig. En interessant. Een aanrader. Dat meen ik.

De Herbert Foundation. Zo heet het museum. Was ik vergeten te zeggen.

Volgende maand mag Marie komen kijken. Ik kan de iglo alvast warm aanbevelen.

HipstamaticPhoto-547579506.119009.jpg

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s