Nick Cave

Nick Cave strekte zijn vingers uit naar de eerste rij van het publiek. Je kon zijn bezwete hemd bijna ruiken, je kon de enorme ring zien die aan zijn middenvinger hing. De fans gilden en keken verrukt naar omhoog, in adoratie voor de man die god en de duivel in één lijf verenigt. Toen haalde hij uit met zijn stem, brulde en kronkelde achterover terwijl zijn band The Bad Seeds hun instrumenten eerst deden krijsen en dan ontploffen. De concertzaal daverde op zijn grondvesten.

Ik tastte naar de zak popcorn onder mijn bioscoopzetel en vroeg mijn vriendin of ze het flesje water even kon doorgeven.

Daar zaten we, licht onderuitgezakt in een bioscoop in Oostende, naar een opname van een concert van Nick Cave in Kopenhagen te kijken dat tegelijk in de hele wereld werd vertoond. 

Het was schitterend. Cave draafde en stampte over het podium, hij woelde door het publiek en moedigde hen aan om te zingen en te klappen terwijl wij niks moesten doen, alleen maar naar het scherm turen en eraan denken om tijdig aan ons ijsje te likken voor het smolt. Zelfs applaudisseren tussen de nummers was nergens voor nodig.

We waren niet drie uur op voorhand moeten vertrekken richting Sportpaleis om in de file te staan voor de Kennedytunnel, drie kwartier te zoeken naar een parkeerplaats en na twintig minuten aanschuiven voor de ingang vast te stellen dat iemand het initiatief genomen had om de mannelijke bezoekers deze keer eens via een andere deur twintig meter verderop binnen te laten.

Om dan natgeregend, idioot van de honger en murw van het wachten met een kratje kartonnen spaghetti en een flesje water van 20 euro te gaan zitten op onze plastic stoeltjes op rij 237 en te wachten tot het concert begon.

Allemaal geen last van. 

Geen rugpijn van te lang recht te staan of ongemakkelijk te zitten, geen biervloer waaraan onze schoenen bleven kleven, geen meebrullende buren (“into maaaai aaarms!!”), geen drank- en etenswaren die ons in alle richtingen over het hoofd vlogen. Enkel Nick Cave, altijd twintig meter breed in close-up voor ons. 

Ok, er waren kleine nadelen. We kregen iets te vaak een langharige Viking in beeld die van een enorme pint slurpte, de cameraman had een voorkeur voor hevig tongende Deense koppels en hij was Nick Cave kwijt nét toen die in het publiek was gesprongen en we allemaal wilden zien wat hij deed. Maar dat zijn details. Het een prachtervaring. Zo stond het ook op de affiche: joyous and unexpectedly triumphant. Dat betekent volgens mij: een prachtervaring. One night only. Nick Cave & The Bad Seeds live in Copenhagen. Dit zouden ze met alle concerten moeten doen.

Al was het close. We waren er bijna ingeluisd. Aan de ingang had een zaalwachter van de bioscoop ons subtiel knipogend gezegd dat we beter ons ticket hadden afgeprint omdat er een verrassing was! Een verrassing voor mensen met afgeprinte tickets! Wij hadden onze kaartjes naïefweg gewoon op onze smartphone bewaard – volgens hem een radicaal verkeerde beslissing. Even later bleek waarom: vòòr de concertfilm begon, werden alle papieren tickets samen in een grote pot gegooid en uit de pot werd een winnaar gegrabbeld die een dagticket voor Rock Werchter won. De dag waarop Nick Cave komt optreden. Om hem toch eens écht live te zien.

Gelukkig hebben we niet gewonnen en moeten we dus niet naar Werchter. Hopen maar dat ze het concert snel in de cinema tonen. Joyous and unexpectedly triumphant.

9e9a0aed4a.jpg

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s