De kwade osteopate

“En moet jij nu naar de crèche? Arm meisje. Steken jouw ouders jou de hele dag weg?”

Zei de osteopate tegen mijn baby.

Een baby van drie maanden spreekt nog geen Nederlands. Dus wat de osteopate tegen mijn baby zei, zei ze in werkelijkheid tegen mij.

Het was de allereerste dag dat onze baby Roos naar de crèche zou gaan. En ’s ochtends moest ik nog even langs bij de osteopate. Roos had een duidelijke voorkeurskant bij het slapen en een schedelcorrigerend helmpje was niet bepaald ons favoriete toekomstige baby-accessoire.

Het liep mis. Al van in het begin. Het was meteen koude oorlog. Misschien had ze een slechte dag. Misschien had ik een slechte dag?

Ik vroeg mij af wanneer de osteopate aan het osteopateren ging slaan, maar dat gebeurde voorlopig niet. De baby moest stil liggen en de baby bewoog. Dus dat ging niet.

In afwachting werd omstandig uitgelegd waarom het schandalig is dat een baby in een crèche gedumpt wordt. Het is onverantwoord, zowel sociaal als emotioneel, voor de baby en de moederband en de wereldvrede, en de CO2-uitstoot had er ook ergens iets mee te maken.

Een baby moet bij zijn ouders zijn. Crèches zijn de hel op aarde en ouders die hun kind daar droppen, mogen aan de hoogste boom opgehangen worden. Was – kort door de bocht – wat de psychosteopate zei tegen haar eerste klant van de dag.

“Ik kan dus niks doen hè.”

Inderdaad. De baby bleef onrustig. Misschien kwam het door de sfeer die niet echt optimaal was en vrolijk verder neerwaarts denderde.

Na wat draaien aan het hoofdje en een mislukte poging om wat te duwen op armpjes en beentjes werd de baby gelaten voor wat ze was en was de marteling voorbij.

“Da’s dan 40 euro. En zorg ervoor dat uw baby een beetje rustiger is de volgende keer, ik heb niks kunnen doen.”

Ik, op mijn stoutmoedigst: “Waarom moet ik u dan eigenlijk betalen, als u niets heeft kunnen doen?”

Osteopate: “40 euro graag. Kan u begin volgende week terugkomen?”

Ik: “Ik ga liever wachten om een volgende afspraak vast te leggen – nog even thuis overleggen.”

De osteopate keek eerst naar mij, dan naar Roos met een blik alsof ze overwoog om haar alsnog te redden uit de klauwen van haar gruwelijke ouders. Toen stapte ik de deur uit, om nooit meer terug te komen.

Een halfuur later kwamen we aan in de crèche, waar mijn baby en ik met onvoorstelbare liefde en warmte verwelkomd werden.

Alleen jammer van onze CO2-uitstoot.

Advertenties

Een gedachte over “De kwade osteopate

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s