Gravensteen

Roos heeft het Gravensteen ondergeplast. Niet het héle Gravensteen, wel een aanzienlijk deel van het middenplein.

Het was mijn verjaardag. We wandelden door Gent, passeerden de indrukwekkende middeleeuwse verdedigingsburcht van de graven van Vlaanderen en vroegen ons af wanneer we die nog eens zouden bezoeken.

Als je blijft wachten op het goede moment, dan gebeurt er nooit iets. Het goede moment is altijd: nu. Dus we kochten tickets, begonnen de pijltjes te volgen door het gebouw en maakten onze dochter wijs dat er vroeger ridders en prinsessen rondliepen op de trappen waar zij nu liep.

Met succes. Roos was helemaal mee. En er waren veel vragen.

“Waar zijn de prinsessen die hier woonden nu naartoe?”

“Wat is dit mama?” (een guillotine)

“Waarvoor dient die kilotine? (ongemakkelijke stilte, meteen daarna: “kijk eens daar naar die tekening van een ridder helemaal in het groen!”)

“Wat is een latrine mama?” (een toiletje van vroeger)

Een antwoord onmiddellijk gevolgd door: “ik moet plassen. Superdringend.”

Als Roos moet plassen, is het altijd “superdringend”. Met als gevolg meestal een koortsachtige zoektocht naar een wc, en als we het nét op tijd gehaald hebben de laconieke mededeling van Roos: “er was toch geen pipi”.

Maar nu was het anders. Anderhalve minuut later stonden we op het middenplein van het Gravensteen, omringd door groepen kinderen, toeristen en Nederlanders die elkaar enthousiast toeschreeuwden dat het maar 10 euro entree was. Aangestaard door bejaarde vrouwen, een koppel duiven, door geesten van ridders en prinsessen. Op zoek naar een toilet.

Dat we niet vonden.

Wanneer is het goede moment? NU is het goede moment. Dacht Roos.

Het arme kind moest zo hard pipi doen dat ze dwars door haar onderbroekje, dwars door haar broekkousen heen een flinke straal plaste midden op het middenplein van het Gravensteen.

Alles nat. Het vochtigste verjaardagscadeau uit de geschiedenis van het fiere Gent. Iedereen perplex. Zelfs de Nederlanders waren er even stil van.

Na enkele schoonmaakwerkzaamheden bij onze dochter en onszelf, stapten we richting uitgang. Waar we drie meter verder het toilet vonden, vlak om de hoek, naast het ticketkantoor.

Als je ooit het Gravensteen bezoekt, zorg dan dat je niet uitglijdt in de enorme modderplas op het middenplein. Je kan je kinderen altijd wijsmaken dat de weledele jonkvrouwen van Gent daar vroeger hun plasje gingen doen. Het is niet zover van de waarheid.

Geef een reactie

Gelieve met een van deze methodes in te loggen om je reactie te plaatsen:

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s