Keptchup

“Keptchup”, zegt ze.

We hebben al tientallen keren gezegd dat het ketchup is maar Roos blijft volhouden: “keptchup”. Soms met “jij weet dat niet papa” erbij.

Betweter.

Voor de rest is onze dochter aangenaam om mee te nemen op restaurant. Ze begint niet te brullen als ze haar zin niet krijgt, heeft nog nooit met vorken of messen gegooid, erwtjes door de zaal gekatapulteerd of obers aangevallen met bussen mayonaise.

Ze eet de ene week graag broccolisoep, om de week nadien te zeggen dat broccolisoep vies is, of omgekeerd. Maar daar valt mee te leven.

Het grote probleem op restaurant is niet mijn dochter maar ikzelf. Ik wil liefst altijd het kindermenu bestellen.

Kip met appelmoes en kroketjes

Fishsticks

Vol-au-vent

Balletjes in tomatensaus

Bovendien zit ik likkebaardend uit te kijken naar de cornetto of de rocket die gratis met het kindermenu meekomt.

Daarom hebben grote restaurantketens beslist om bij elk kindergerecht duidelijk VOOR KINDEREN te schrijven. Om schobbejakken als ikzelf een stap voor te zijn.

Gelukkig bestaan er ook kinderrestaurants. Of beter: restaurants die zich op gezinnen met kinderen richten, maar dat nooit met zoveel woorden zeggen. Chez Leon of Colmar, Léon de Bruxelles of Hippopotamus in Frankrijk (waar ze geen nijlpaard serveren, in tegenstelling tot wat de naam en het logo doen vermoeden).

Ze hebben grote tafels met plastic tafelmatjes, verklarende uithangborden die niets aan het toeval overlaten, frietjes à volonté en vooral: veel schoonmaakpersoneel.

De zaak ligt bezaaid met stiften en kleurboeken, kinderen mogen er zonder leiband rondlopen en er staat een tros ballonnen klaar aan de uitgang om jongeren te belonen die zich enigszins gedragen hebben.

Sommige gaan écht ver en laten kinderen zelfs gratis eten, als er een volwassene bij is. Probeer dus niet om je kleuter in zijn uppie naar Chez Léon te sturen voor zijn middagmaal, het zal niet lukken. Ook pogingen om met de voltallige derde kleuterklas en één volwassen begeleider de lunch te gebruiken, zijn tot mislukken gedoemd.

Kortom, een paradijs voor ouders met kinderen. En de hel voor iedereen zonder.

Vroeger stuurde ik vernietigende blikken naar mensen die met een luidruchtig kind mijn restaurantbezoek kwamen verstoren.

Nu vind ik kindvriendelijke restaurants een zwaartepunt van de beschaving en beschouw ik een speelhoek met Ikea-keukentje als een essentieel deel van elk restaurantinterieur.

In Het Hof van Cleve zie ik ons niet direct komen.

Behalve als ze er kip met appelmoes zouden serveren.

Met frietjes en ketchup. Keptchup.

Geef een reactie

Gelieve met een van deze methodes in te loggen om je reactie te plaatsen:

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s