gelezen: Michelle Obama: Mijn verhaal. Becoming

Ik heb gesmuld. Ik heb de uren afgeteld tot ik kon stoppen met werken en voortlezen. Ik ben dan ook bewonderaar – zeg maar fan – van de Obama’s. Omwille van hun visie, hun werkkracht, hun consequente houding van leiderschap, optimisme en progressieve vooruitgang.

Becoming is de langverwachte autobiografie van Michelle Obama, de eerste zwarte first lady in de geschiedenis van de Verenigde Staten. Obama vertelt hoe ze als Michelle Robinson opgroeide in een klein appartementje in de South Side van Chicago en hoe ze op Princeton University één van de weinige zwarte vrouwelijke studenten was.

Het centrale thema van het boek is ras: hoe je als zwarte vrouw harder je best moet doen dan als, tja, blanke man. Een fragmentje over integratie op de universiteit:

Ik begrijp dat het, als het over diversiteit op de campus gaat, ideaal zou zijn om iets te bereiken wat lijkt op wat vaak op de brochures staat: glimlachende studenten die in keurige, etnisch gemengde groepen werken en met elkaar omgaan. Maar nu er nog steeds meer witte studenten rondlopen op campussen van colleges, ligt de last van het assimileren grotendeels op de schouders van studenten uit de minderheden. In mijn ervaring is dat heel veel gevraagd.” (p. 93-94)

Na een derde van het boek leert Michelle als werknemer van een advocatenbureau de rechtenstudent Barack Obama kennen. Haar leven zou nooit meer hetzelfde zijn. Het levert het mooiste, wellicht meest indringende fragment van het boek op:

Een senior partner vraagt of je mentor zou willen zijn van een nieuwe tijdelijke medewerker voor de zomer en het antwoord is: natuurlijk wil ik dat. Wat je nog moet leren begrijpen is de wijzigingskracht van een eenvoudig ja. Je weet niet dat, als er een memo komt waarin deze opdracht bevestigd wordt, een diepe en onzichtbare breuklijn in je leven is ontstaan, dat een houvast al is gaan loslaten. Naast je naam staat nog een naam, die van een of andere bekwame rechtenstudent die bezig is zijn eigen ladder te beklimmen. Net als jij is hij zwart en komt van Harvard. Meer dan dat weet je niet van hem – alleen zijn naam, en die is raar.” (p. 113)

Michelle Obama focust in haar boek vooral op het persoonlijke: het gaat over haar struggles als moeder en werkende vrouw, over de moeilijkheden om zwanger te geraken en de IVF-behandeling die een oplossing bood, over de relatietherapie die ze volgde samen met haar man toen het moeilijk ging. Het boek geeft zo een heel persoonlijke kijk in het leven van één van de beroemdste koppels op aarde.

Het laatste deel van Becoming gaat over haar tijd als First Lady in het Witte Huis, over de drukte, de politiek, de beveiliging, de alomtegenwoordige blik van pers en publiek, en over de vraag hoe je twee opgroeiende kinderen in zo’n situatie een min of meer normale opvoeding geeft.

Af en toe sluimert er wat politiek door het boek, maar niet veel. Opvolger Donald Trump krijgt er maar even van langs: ze noemt hem een vrouwenhater. Voor het politieke relaas is het wellicht wachten op het boek van echtgenoot en president Barack Obama in de loop van 2019.

Becoming is een heerlijk interessant boek dat gaat over de identiteit van de vrouw Michelle Robinson-Obama. Hoe ze als zwart meisje de kans kreeg om te studeren, die kans met beide handen greep en in het politieke centrum van de wereld terechtkwam. Ze vertelt hoe ze doelen stelt in haar leven, hoe ze werkt om die doelen te realiseren, maar ook over haar worsteling met haar rol als werkende moeder en echtgenote. Becoming is een inspirerend boek op heel veel vlakken. Een schitterende aanrader.

 

gelezen: Dimitri Casteleyn: Het feest

Het feest is de derde roman van de Vlaamse schrijver Dimitri Casteleyn. Een meeslepend boek over de succesvolle ondernemer Maurits Matthys, die een feest organiseert voor zijn vijftigste verjaardag. Hij heeft een kasteel in het Gentse miljoenenkwartier, een butler en vooral: een zwaar verleden. Op het feest nodigt hij zijn klasgenoten van de middelbare school uit. Slogan van het boek: Hoe ver ga je om het verleden recht te zetten?

Ik heb het boek op twee dagen uitgelezen. Het leest als een trein, ook al zijn de personages wat karikaturaal en gaat het allemaal soms een beetje snel en kort door de bocht. Toch is Het feest een aanrader, door de spanning, het pageturner-gehalte en de aantrekkelijke setting van de personages in het kasteel.

De cover van het boek is prachtig: een werk van de Spaanse kunstenaar Antonio Mora. Oja: het boek is trouwens beter dan de bioscooptrailer.

HipstamaticPhoto-570206536.384961.JPG

de website van Dimitri Casteleyn

Gelezen: Stefan Hertmans: Naar Merelbeke

Herlezen: Naar Merelbeke, een boek uit 1994 van Stefan Hertmans (lang voor het immense succes van Oorlog en terpentijn in 2013).

Het verhaal gaat over een jongen die in Vlaanderen opgroeit, graag alleen is in de natuur en een grote verbeeldingskracht heeft. Merelbeke is voor hem een droomplek:

Bij die beek zat vaak, als het wat later op de middag werd, een merel te fluiten. Op een of andere manier werd ik gelukkig van dat geluid. En omdat ik mijn grootvader bij andere gelegenheden soms had horen zeggen dat hij naar Merelbeke moest, begon ik me die gemeente voor te stellen als het paradijs op aarde, zoiets als een plek waar de mooiste beek met duizend merels was.” (p. 57)

Naar Merelbeke gaat voorts over Pol de paling en Louis de sprekende parkiet, over valse lente en extase door muziek; het boek is tegelijk volks en poëtisch, en schitterend geschreven in Hertmans’ zintuiglijke stijl. De kern is jeugd en fantasie, wellicht goed samengevat in dit prachtige fragmentje. De hoofdpersoon heeft van zijn nonkel Doresta uit Rouen (de stad die in zijn recente roman De bekeerlinge ook een grote rol speelt) een cahier gekregen om op te schrijven wat hij meegemaakt heeft:

Maar ik vatte het plan op in mijn cahier een verhaal neer te schrijven waarin ik dingen zou vertellen, precies zoals ze me overkomen waren, maar dat ik tegelijk die dingen ook zou vervalsen, versterken met verzinsels van allerlei aard, opdat niemand zou weten waar de dingen stonden die me echt pijn hadden gedaan.” (p. 110)

HipstamaticPhoto-568119300.779348.jpg

de website van Stefan Hertmans

gelezen: Luc Haekens: De Ideale Walter

De Ideale Walter is een roman van tv-reporter Luc Haekens, ondermeer bekend van zijn reportages voor De Ideale Wereld op Canvas. Het is een luchtige satire op de televisiewereld, opgebouwd als een thriller, al krijgt de spanning nooit de bovenhand.

In het verhaal doet tv-tycoon Walter Molenaer alles om zijn commerciële tv-station van de ondergang te redden als er een concurrende zender van start gaat. Hij heeft zijn vaste clubje tv-makers dat nieuwe kijkcijferkanonnen moet ontwikkelen. Maar het succes ligt jaren achter hen, en de zogenaamde realityreeksen die ze bedenken hebben niks met de realiteit te maken: manipulatie is troef.

Luc Haekens verwerkt voortdurend verwijzingen naar bestaande tv-figuren, -programma’s en -zenders in zijn boek (benieuwd wat Wouter Vandenhaute van dit boek vindt; en de mensen achter Gert Late Night, Vier en Woestijnvis zullen wel even slikken) maar het blijven vrijblijvende suggesties; De Ideale Walter geeft vooral een entertainende inkijk in een groteske versie van het televisielandschap. Al is de kritiek op de uitwassen van de tv-wereld niet mis te verstaan: immoraliteit, bedrog, gewetenloze arrogantie en slechts één doel: hoge kijkcijfers halen om zo veel mogelijk geld binnen te rijven.

Eén keer verwijst Luc Haekens schertsend naar zichzelf. Walter Molenaer zegt:

“‘Geef mij dan maar De dolle wereld, daar kan ik echt om lachen.’ De dolle wereld is een satirisch magazine op ZEVEN, dat gelijktijdig met Lena live wordt uitgezonden en waar een sterreporter de Vlaming op een geniale manier voor het lapje houdt.” (p. 112)

HipstamaticPhoto-567546431.762838.jpg

gelezen: David Troch: Rue des Regrets

Rue des Regrets is het prozadebuut van de Gentse ex-stadsdichter David Troch. Een collectie kleine pareltjes, van de oude man in de wachtkamer van de dokter in het eerste verhaal tot de bezetene op zijn fiets in het laatste. Tussenin: bijna allemaal mannelijke personages, vaak zijn ze zielig en alleen, op het marginale af. Hun relatie is voorbij, hun geliefde is dood of weggevlucht.

David Troch is een marionettenspeler die zijn personages alle richtingen uitslingert, gewoon om te zien wat er gaat gebeuren. Hij is bovendien een dichter, ook als hij proza schrijft, een man van het woord, terecht apetrots op zijn openingszinnen, met een donkere fascinatie voor relationele misbaksels en voor het cijfer honderdenzes.

Ik heb de kans gehad om van dit boek enkele verhalen in een vroege versie te kunnen lezen. Het eindresultaat is fascinerend en heerlijk om te consumeren in kleine dosissen.

Openingszin van het boek: “Sinds ik aan het krimpen ben, draag ik schoenen met hakjes.” (p. 9)

PS: David heeft ooit een verhaal geschreven over een pingpongballetje met een bewegingsstoornis maar dat heeft het boek niet gehaald.

HipstamaticPhoto-567263594.824753.jpg

De website van David Troch